Sayonara 2007, Konnichiha 2008!!!

Hay, namimiss ko na si Katrina Halili. Paano ba naman, pagpasok ko sa kwarto namin, siya ang unang tatambang sa iyo. Pero, sa kasamaang palad, patapos na ang Disyembre, at mawawala na yung silbi ng kalendaryo niya para sa 2007. At dahil dito, kailangan ko na siyang tanggalin. Buti na lang, nauto ni Lucio Tan si Ehra Madrigal para magpose para sa kanya, at kahit papaano, yung erpats ko, nagtratrabaho sa isang kompanya ni Lucio, at napamahagian rin siya ng mga photoshoots niya na inilagay sa kalendaryo. Kaya, ayos lang. Bye bye Katrina, and hello Ehra! Bwahahahaha!!!

Hahay, di ko akalaing nakatagal na naman ako ng isang taon sa mundong ibabaw. Ang daming mga kaganapan, sa loob at labas ng ating bansa. Pero, wala na ako paki doon, kasi, trabaho na ng ABS-CBN at GMA kung ano ang mga nangyari sa nakalipas na 365 na araw. Magmumuni-muni na lang ako sa aking nakaraan, dahil, wala namang paki yung dalawang “giant” networks sa talambuhay ko, hehehe.

Hmmm… paano ba nagsimula taon ko. Ayun! Syempre, di ko akalaing ang pangarap ng mga magulang ko na makatapos ng kolehiyo ay natupad na. Sa wakas, natapos na rin ang humigit kumulang 4 na taon at 7 buwan ng buhay kolehiyo, at pwede na nila akong sipain palabas ng bahay nila, tutal, tapos na ang responsibilidad nila sa akin. Pero sana huwag…

Ayun na nga, nakalayas na ako sa (masyadong makasalanan ang mga salitang ito) este sa “Mapua Institute of Technology” at magkakatrabaho na ako, bwahahahah!!! Oops, hindi pa pala. Well, yan na nga, di ko akalaing makakagraduate pa ako kahit papaano. Grumaduate ako noong Pebrero kahit alam kong huling huli na ako… Better to be late than never…

Ano pa ba, ah, ayun. Nakakilala rin ako ng mga bagong kaibigan na galing rin sa Mapua. Buong buhay ko sa Mapua, ang mga naging kaibigan ko lang ay yung mga kakurso ko at yung mga alumni ng high school ko na sa Mapua rin nagkolehiyo. Pero, dahil sa teknolohiya, ayun, nagawa kong makakilala ng ibang mga Mapuans na mas bata (oo na, pero 1-5 years lang naman difference, di naman halata…) sa akin. Laking pasasasalamat ko sa kanila dahil napakalaki ng naitulong nila sa akin.

Naalala ko nung sinabi ng isa kong instructor na para sa aming mga ECE students, hindi raw namin masasabing ehinyero talaga kami, kung wala kaming lisensya bilang ehinyero, dahil, nakasaad iyon sa batas. Hindi raw kami instant engineers (no offense sa mga hindi kinakailangan ng board exams para maging ehinyero). Kahit kulang sa preparasyon, nagdesisyon ako na kumuha ng board exam. Kahit papaano, naranasan ko ang mga “extremes” ng mga panahong ito. Imaginin nyo na lang, yung pinag-aralan nyo ng 4-5 taon, pipilitin nyo ulit alalahanin sa loob lamang ng humigit-kumulang 3 buwan. Tapos, nagsarili pa ako sa isang dormitoryo. At dahil dito, bumigay ang katawan ko. Tsk.

Sa kasamaang palad, hindi ako nakapasa…

Wala naman akong regrets, pero, paminsan, nanghihinayang ako sa mga sakripisyo ng mga taong umaasang makakapasa ako, at sa mga taong tumulong sa akin (meron nga ba?) ng mga panahong ito. Anyway, tapos na iyon. Naiiyak ko na iyon at may trabaho na ako. Aanhin ko pa ba yung lisensya, kung di ko naman kailangan nyun sa trabaho, hehehe. Pero, maganda talaga ang opportunity na mapahanap ng trabaho kapag lisensyado ka.

Ano pa ba? Hmmm… pagkatapos rin ng mga ilang araw na paglilibot sa iba’t ibang lugar sa Manila, Cavite at Laguna para maghanap ng trabaho, ayun, nakakuha ako ng pagkakataong magtraining sa Lufthansa Technik Philippines. Hindi ko alam kung may kinalaman erpats ko rito, pero, ginawa ko naman parte ko, para masabing dumaan ako sa proseso ng pag-eemploy sa akin. Nagsimula ako ng May, pero, hindi ko rin tinapos at umalis na rin ako after 4 months. Bakit? Unang una, ayoko ring “maovershadow” ako ng erpats ko. Baka sabihin kaya ako nandun, dahil sa erpats ko. Hindi lang naman ako may ganung sitwasyon, dahil karamihan sa mga trainees, may padrino sa loob ng Lufthansa. Siguro, kaya talaga ako umalis, kasi, baka naimpluwensyahan ako ng erpats ko na gayahin siya, kahit hindi ko naman linya ang tungkol sa eroplano. Ayun, nung nagkaroon ako ng opportunity na magtrabaho sa isang callceter company na kahit papaano, may koneksyon naman sa kurso ko ang trabaho.

Bago pala ako sa pagtratrabaho doon, nag-apply din ako sa iba’t ibang mga kompanya. At sa kasamaang palad, habang ako’y papauwi galing sa paghahanap ng trabaho, naranasan kong maholdup habang nasa loob ng isang pampublikong sasakyan. Gusto ko sana lumaban noon, pero, ano magagawa ko laban sa baril? Hindi naman sa hindi ako takot mamatay, pero, ang inaalala ko lang, baka may madamay pang iba, at kung ako naman ang madale, maraming magagalit at maghihinagpis (?!) ng dahil sa akin…

Back to my call center days, ayun napasok ako sa engineering at IT department. Masaya ako dahil may sweldo ako rito at kahit papaano, ang trabahong ito ay may koneksyon sa kursong kinuha ko, at sa sobrang saya ko, nakalimutan kong nasa call center ako. Sa kasamaang palad, pag nasa call center ka, magiging abnormal na ang gising at tulog mo. Nagkasakit ako habang nagtratrabaho. At hindi lang ordinaryong sakit, inatake na pala ulit ako ng sakit ko. Sa ngayon, ok na ako, pero, nakagawa na yung sakit ko ng damage, ika nga. Tumaas na naman BP ko at ayun, confirmed na sa edad na (manghula na lang kayo ng edad) ay may 1st level hypertension na ako. Pasalamat na lang ako at nagdesisyon sila na bigyan ako ng panibagong kontrata. Yun nga lang, tinanggihan ko na. Sa ngayon, hindi pa ako nagtratrabaho, pero, magsisimula na ulit ako sa susunod na taon. Pumasok ako sa Bauer Philippines, na isang environmental at sanitary engineering company. Kinontrata ng Manila Water Services ang Bauer para sa isang water pumping station sa Taguig. Member ako ng staff na maninigurado na safe yung iinuming tubig ng mga Taguig. So mga taga Taguig, behave kayo, kung hindi, bwahahaha!!!

Oh well, so, eto recap:

Grumaduate ako…
Nagreview ako para sa board exams at bumagsak…
Nagkaroon ng blog…
Nagkaroon ng training at trabaho…
Nawalan ng cellphone ng dalawang beses…
Inatake ulit ng sakit ko…
At naging hypertensive ako ng dahil dito…
At last but not the least, nagkaroon ng mga bagong kaibigan…

At iyan na ang… teka, parang may kulang, ah ayun. Dahil sa mga bagong kaibigan ko, ayun, nakakita ako ng inspirasyon at… nainlove ata ako, hehehe…

Tagal ko na ring hindi nainlove, at ayun na nga… Nainlove na ako sa kanya. Well… hehehe, hanggang dun na lang yung detalye nun…

Well, I have my ups and downs this year. Lahat naman, nakakaranas nun. Pero, di ko alam kung bakit masyadong mataas yung level ng pessimism saka ng insecurities ko ngayong taong ito. Hehe, kasi graduate na ako? Kasi, dahil ba sa sakit ko? Ewan…

But somehow, I manage to “survive” it, even if I already say it’s over. And I know one reason; my love ones are there to back me up. Even though I have given up, they’re still there to support me and make me believe I can still fight and everything will gonna be alright. To my family, relatives, friends and inspiration (?!), all I can say is thank you for all the love and support. If not for you, I really am not sure if I’m still here. The only thing that I can do for you is my love and my prayers. Hindi ko alam kung paano ako babawi, pero, babawi rin ako sa inyo.

Amf nagdrama…

Well, ayan na nga, sana ay maging maayos ang darating na bagong taon para sa ating lahat. Manigong Bagong Taon po! Ingat po sa pagpapaputok. Gumamit kayo ng kapote, uulan daw. Mahirap na magkasakit hehehe! Mas mabuti pang magblow na lang kayo ng horn, para safe bwahahahha!!!

Sige, at aasikasuhin ko pa yung sawa at sinturon… Kung Hei Fat Choi na lang sa inyo nyahahaha!!!

Belated Merry Christmas?

Hahaha, di ko talaga alam kung paano sisimulan ang entry na ito. Hmmm… well, kahapon, Pasko, kaya ayun, katulad ng maraming pamilyang Pinoy sa buong mundo, nagcelebrate din kami. Hindi nga lang kami naghahanda ng Noche Buena. May salu-salo kami, kasama yung mga kamag-anak naming sa side ni Mama sa tanghalian hanggang gabi. Ganun ang style namin ng pagcelebrate ng Pasko. Saka birthday rin ng erpats ko kapag 23. Medyo hassle na rin kung maghahanda pa kami sa 25 para sa Noche Buena. Dahil sa ako’y nagkatrabaho na, kahit papaano, pati mga iba kong kamag-anak at pinsan, naregaluhan ko na. At isa na naman itong panibagong karanasan para sa akin. Sa kasamaang palad, naranasan ko na rin ang hindi biyayaan ng mga ninong at ninang ko ng pera.

Hmmm, nakatanggap pa rin naman ako ng regalo kahit papaano, pero, prefer ko talaga cash hahaha.

Ok, kanina, dahil sa bakasyon pa rin naman ako, at next year pa ako magsisimula ulit ng trabaho ko, ayun, usual vacation routine, gigising sa umaga, almusal, jogging, papahinga, liligo, relax mode, tanghalia… Teka, pinaalala pala sa akin ni ermats na Miyerkules ngayon, at ayun, dahil naadik na rin ako sa debosyon sa Ina ng Laging Saklolo, nagsimba ako pagkatapos ko mananghalian.

Pagkagaling sa Baclaran, naisip ko na lang bigla na pumunta sa isang internet café at manood ng latest episode ng Gundam 00. Nagkataon, dala ko rin ang flash drive ko at naisip ko na rin na mamirata. Kaya tinuloy ko na ang plano ko.

Pagkatapos ng panonood, naisipan ko na simulan ang pamimirata ng mga latest softwares na ginagamit ko. Ang problema, yung USB port sa harap ng PC, hindi nagana, at nasa likod na port yung gumagana. Pagtingin ko, may kakaibang bagay na nakakabit doon sa isang port. Noong una, nailang ako na tanggalin at baka kasama iyon sa mga bagong gamit na nakalagay, kaya hindi ko tinanggal. Nanood na lang ako ng ibang palabas.

Dumating bigla yung technician at pinalitan yung keyboard ng station ko. Di ko napansin na iba pala yung keyboard na ginagamit ko compared doon sa ibang PC stations. Anyway, nung aayusin na niya, napansin niya yung kakaibang bagay na iyon, at tinanong niya kung pwede ko raw ba tanggalin yun, para maayos yung paglagay ng keyboard. Kaya ayun, tinanggal niya. Napansin ko na lang na parang may notification sa taskbar na may tinanggal na device sa PC. Hindi naman binalik ni kuya yung device. Nung tinignan ko yung kakaibang bagay na iyon, napansin kong goma lang siya, tapos yung dulo, naisasaksak sa USB port.

Naintriga ako at ibinalik yung device na iyon. Amp, flash drive! At yung label nung drive, “Wristband.” At doon ko napagtanto kung ano ba talaga ang gamit na iyon. Imagine a Baller ID band and a flash drive rolled into one. Ayun, tinignan ko mga laman nung flash drive, mga pics ng kung sino sinong Ponsio Pilato. Sayang lang at walang porn, tsk… Anyway, tinanggal ko ulit yun at ikinabit ko na ang flash drive ko. Dinownload ko na ulit yung softwares na kailangan ko.

Naka dalawang oras rin ako at napansin kong walang kumukuha nung flash drive. At bigla akong dinemonyo na angkinin na iyon. Hindi ko alam kung ilan ang capacity nun, pero, saan ka makakita ng Baller ID band at flash drive na pinag-isa, na libre? Naisip ko na lang bigla na hindi sa mga empleyado nung shop ang may ari. Kasi, kung isa sa mga empleyado ng shop ang may ari nun, kanina pa yun kinuha. At kung kasama nga iyon sa mga devices na nakakabit sa mga PC, bakit yung iba, wala, at hindi ulit kinabit ni kuya technician? Saka napansin ko yung mga pics na nakalagay, wala namang trace na sila nga ang may ari.

Kahit papaano, nag-aalangan pa rin ako kung kukunin ko ba yon o hindi. Naisip ko rin na baka balikan ng tunay na may-ari. May konsyensya pa naman ako. Pero, bigla akong nawalan na naman ng tornilyo na sinamahan pa ng natatirang espiritu ng alak sa ugat ko, naalala ko na marami-rami ring kamalasan ang dumalaw sa akin ngayong taong ito. Nawalan rin ako ng flash drive noong simula ng taong 2007. Kaya ayun, nagdesisyon na akong iuuwi na ito, bwahahaha!!! Ika nga ng kasabihan, “Finders keepers, losers weepers.”

Medyo nag-aalala rin ako kung magtatagumpay ako sa plano ko at baka bumalik yung may ari, kasi, ang tagal nung mga dinadownload ko. Malaki kasi yung file. Pero, sa awa ng Diyos, natapos rin. At dumadami na rin yung mga tao sa loob ng silent room ng shop. Ayun, binulsa ko muna yung nakulimbat ko at nagbayad sa counter. Lumabas ng ako ng shop na parang normal lang ang lahat. Pagkalagpas ng ilang metro pagkagaling ng shop, ayun, sinuot ko na. SUCCESS!!! BWAHAHAHAHA!!!

Naglakad na lang ako pauwi. Pagdating ng bahay, ayun, nalaman kong 512MB yung capacity nung flash drive. Not bad, kung kailangan mo lang ng storage para mga documents at iba pang maliliit na files, at kung hindi ka naman mahilig magdownload ng hi-resolution na porn videos sa mga internet shop. Ah, pwede naman siguro yung mga scandals na kinukuha sa cameraphones…

Kaya ayan ang nangyari sa akin ngayon. Doon sa eengot-engot na customer, salamat sa iyo at kahit papaano, napaaga ang dating ng okasyon sa 28 sa buhay mo. At salamat rin at kapag may babati sa akin ng belated Merry Christmas, merry talaga ako!!! BWAHAHAHAHA!!!

Oo nga pala, eto yung sample nung nakulimbat ko. Imaginin nyo na lang, yellow green siya na may print ng HP logo, at nakalagay, 512MB. Mukhang freebie/giveaway siya ng HP.

Kahit ganito nangyari, tuloy pa rin ang Public Service Announcement ko na nabanggit ko kahapon. Saka idadagdag ko lang na mag-ingat kayo sa 28, baka matulad kayo sa benefactor ko ng flash drive wristband, hehehe.

Maligayang Pasko Po!!!

Ako po ay bumabati sa inyo ng isang Maligayang Pasko. Alam ko pong marami sa inyo ang namromroblema ngayon, pero, huwag nating hayaan na yung mga bagay na gumugulo sa puso’t isipan natin ay “maovershadow” yung mga bagay na dapat nating ipagdiwang at ipagpasalamat tuwing Pasko. Isipin sana natin at ipagpasalamat na may nagmamahal sa atin, mapapamilya, kaibigan o “a certain someone” (para sa mga applicable lang, sana, ako rin), at ang importante sa lahat, huwag nating makalimutan ang tunay na kahulugan ng Pasko, na may 2000 taon na ang nakalipas, may isang Sanggol na ipinanganak para iligtas tayong lahat.

Amf, sinasaniban ata ako, anyway, muli, bumabati ako sa inyo ng isang Maligayang Pasko, at isang makabuluhang Bagong Taon!!!

Isang public service announcement: Ako po ay tumatanggap ng mga donasyon, mapa regalo, cash o tseke. Pakicontact lang ako para sa mga detalye…

Simbang Gabi

Anong oras na ba? Magfo-four o’clock na yata!
Maguumaga na, bagsak pa ang aking mata
Kahit inaantok pa ko, pipilitin kong maligo,
Matagal maginit ng tubig mamatay na sa lamig!
Excited na ako Siyempre dahil sa’yo
Kasama na naman kita
Hanggang sa mag-umaga
Simbang Gabi! Magsi-simbang Gabi kami!
Masarap, malamig ang hangin
Masarap din maglambing
Magkayakap magdamagan
Hindi ka bibitawan
Ililibre pa kita ng bagong luto na bibingka
Tapos maglalakad pauwi, bukas nanaman uli!

-Simbang Gabi, Parokya ni Edgar

Kay lamig na naman ng simoy ng hangin, samahan pa ng pabugso-bugsong ulan dahil sa pagbabago ng panahon sa buong mundo, hehehe. Di natin maitatanggi na panahon na nga siguro (?!) ng Pasko at lahat tayo ay naghahanda na para rito.

At paano ba natin kalamitan dinadaos ang “Christmas Season” dito sa Pilipinas? Siyempre, isa rito ay ang Misa De Gallo o Simbang Gabi, na nakakapagtaka talaga ang kahulugan. Bakit? Hindi naman gabi ginaganap ang Simbang Gabi, kundi madaling araw… Ay, meron rin palang gabi ang sked ng Simbang Gabi… Dapat ata SImbang Madaling Araw, o Misang Hating Gabi, pero, hindi pa rin yun ang tamang translation ng Misa de Gallo sa Ingles ay “Rooster’s Mass” na kung isasalin sa wikang Pinoy, ay “Misa ng Tandang.” Pwede rin sigurong “Simbang Tandang.” Amfness, corny, pero magulo talaga kung ano ba talaga ang tamang pagsalin sa Misa De Gallo.

Ang tradisyong ito ay nagmula pa sa mga Kastila at isa sa mga dinala nila noong tayo ay sinakop. Ginawa raw ito para sa mga magsasakang hindi makapunta ng misa dahil sa tungkulin nila sa kani-kanilang mga palayan, kaya ayun, gumawa ng paraan ang mga prayle para mailigtas sila sa kasalanan ng hindi pakikinig sa salita ng Diyos, at ayun, nagkaroon na nga ng Misa De Gallo. Di natin masabi kung ito ba ay nangyayari lamang tuwing panahon ng Pasko o buong taon. Di na natin masasagot yan, patay na yung mga pasimuno nito. Meron pang isang alamat kung bakit nagkaroon ng Misa De Gallo. Kung tama yung ala-ala ko nung kwentong barbero (?!) ng religion teacher ko nung HS, sinasabing nagkaroon raw ng tagtuyot sa Pilipinas noong panahon ng Kastila, at parang nagkaroon sila ng nobena na humihiling para sa ulan. Oo nga pala, eto rin yung ginagawa ng Simbahang Katoliko dito sa atin noong mga nakalipas na buwan nung nagkakrisis tayo sa tubig. Tapos binigay nga ni God, 2 super bagyo na sunud sunod tapos yung mga Pinoy, humiling ulit ng araw. Amf, sala sa init, sala sa lamig. Teka, back to story, ginagawa nila ito tuwing madaling araw at umabot ng 9 na araw bago umulan. At ayun, huminto na rin ang tagtuyot at eto na ang naging basehan ng Simbang Gabi.

Sa ibang bansang nasakop ng Kastila, may Simbang Gabi rin naman, kaso ginaganap ito sa ika-24 ng Desyembre, bago mag 25. Kahit na ginagawa rin natin yung “Christmas Vigil,” iba ang bersyon natin ng Simbang Gabi, dahil madaling araw ito at umaabot ng 9 na araw. At dahil sa 9 na araw ito, lumalabas na ito ay isang nobena at sinasabing kung may kahilingan ka, matutupad raw ito. Kaya kung hindi ka nakasimba kanina, sorry ka na lang, magsimba ka na lang sa Redemptorist Church sa Baclaran pag Miyerkules, kay St. Jude sa may Malacañang pag Huwebes, at doon sa Itim na Nazareno kapag Biyernes, kasi hindi mo na makokompleto ito nyahahah!!! Speaking of nobena, nagawa ko naman ito last year, pero, di natupad wish ko… huhuhu…

Ano pa ba nangyayari pag Simbang Gabi? Ayun, isa sa mga paborito ko, ang puto bumbong. Sa hindi malamang kadahilanan, nagsusulputan din ang mga nagbebenta ng bibingka at puto bumbong. Di ko alam kung bakit sa panahong ito lang sila nagsusulputan, ay, yung puto bumbong lang. May bibingka ata doon sa Goldilocks na available almost everyday. Sana, may puto bumbong rin na available araw-araw.

Ever heard of the line “It’s a big ocean out there” na sinasabi sa mga sawi sa pag-ibig? Di ko alam kung bakit, dahil tila, tuwing Simbang Gabi, yung mga “isda” doon sa “big ocean out there” ay “nagmimigrate” sa mga simbahan sa panahong ito. Ano ba meron tuwing Simbang Gabi? Kasi, ang alam ko lang, kapag may migration ng mga isda, mating season… Isa talaga itong misteryo… Amfness… 

At dahil maraming mga “isda,” hindi rin mawawala yung mga “predators” na akala mo kung sino pumorma na tila, nakalimutan na nasa simbahan sila. Tsk, wala man lang respeto. Naalala ko tuloy ang kanta ng Grin Department tungkol sa Simbang Gabi…

Kakaiba talaga ang selebrasyon ng Pasko rito sa ‘Pinas. September pa lang, pinaghahandaan na ito, tapos na mismo ang Pasko, yung selebrasyon, tutuloy pa kahit tapos na ang Bagong Taon, sa 3 Kings. Pero, tandaan natin kung bakit ba natin pinagdiriwang ang Pasko. Isaisip natin at isapuso na mahal tayo ng Diyos na ibinigay niya ang anak Niyang si Hesus. Sana, maipakita rin natin sa ating minamahal kung gaano sila kaimportante sa ating buhay. Hindi kailangan ng mga mamahaling materyal na bagay para lang maipakita ito.

Teka muna, nahulog na naman ata yung tornilyo ko sa simbahan kanina, balik muna ako doon at mahanap nga…

Disclaimer: Hindi po ako isang predator. Hindi rin po stalker. May nagmamay-ari na nung titulong iyon. Ako po’y isang hamak na lalaking nabibighani lamang sa kagandahan ng Pilipina…

Professional Bum

Heck, after 3 months of gruesome shifts, sleepy days and sleepless midnights, I never thought that it will come. The first part of my probationary status in the company that I work for has finally ended. Yeah, I’ve finally found some measure of “vacation” now that I have reached the midway mark of my probationary status at E-Telecare as an associate network engineer in their Engineering/IT department.

I was not involved in E-Telecare in my early days of the year. In the 2nd quarter of the year, I was a trainee in Lufthansa Technik Philippines, where my father also worked. I had the confidence that I passed their entrance exams but I don’t know my standing during the interview. But in a way, I had this gut feeling that my father brokered for me so that I can train in the company. Knowing that he has some position in there, I came to that deduction. Somehow, that bothered me even though I don’t have any concrete evidence to prove it. Anyway, I still ended as a trainee in LTP.

My father “passively” influenced me to take ECE during my college years. This is because he works in an airline company and during my childhood years, he always tells some stuff about his work, and teaches us some things that he does. Somehow, it seems he already molded my mind and my brother to take the same steps that he took for his career. And then, I just realized that I’m also in an airline company, just like him.

At first I liked the training, since it’s just like my college days. And somehow, the review for my board exam helped me in that matter. But as time pass by, I’m questioning myself if this is what I really wanted. It is getting harder and harder for me. I’m fine with that but some of my co-trainee relies to me so much that it pisses me off. And by having the surname of the EC Chairman (not anymore), I really don’t know if I took the right choice.

Early August, E-Telecare called me. I have no f*cking idea on why they called me and I can’t even remember applying for them. Maybe one of those job fairs… All I know is that they are a call center company. Well, they invited me for an interview.

Initially, they wanted me to be a call center agent. Well, because of pride, I declined their offer. Days later, the called again and this time, they asked if I am interested in a job that is not about entertaining overseas calls of customers, but has a lesser income. They told me that the reason for this is that I’m an ECE graduate and I may get interested in this. I asked for the details and they said that there is an opening for an associate network engineer. The main duties in that position are for the monitoring and maintenance of the equipment they use. Somehow, it got my attention, since I’m an ECE graduate. The only problem is that I’m not a Cisco Certified Network Associate, but they still gave me an exam for it. I really don’t know why, but I passed it. (Amf, pahumble effect, hehehe…)

Well, at first, it was fine. I am finally working in my “field.” Usually, I’m studying some operating manuals of the equipment and watching how it operates. It was fine during the first few days, because it seems there are almost no troubles, and I almost forgot that I work in a call center company. Then, my boss called that my flexible schedule will soon start. That’s part of the contract and I have no choice but to agree. And somehow, I am used of getting awake late at night, thanks to my “training” in Mapua hehehe.

In some ways, it is also hard to adapt from a normal routine to a routine that is beyond normal; drinking lots of coffee, trying to be awake at midnight to the wee hours of morning to having small snoozing in the morning and early afternoon. And there is also the danger of night stalkers in the evening.

In a way, I manage to cope with it, since our services are only needed when trouble arises, and the thought of having good salary and bonuses of working in graveyard shifts. Even though I adapted to this “flexitime” schedule, whether I like it or not, my body will pay the price. And it did, sort of…

I really don’t know if my stressful work triggered my illness, but the bottom line is that it made me think again about a lot of things. Just refer at my earlier post about it. And I come to think that this type of career is not really for me. I just decided to end my contract, whether or not they want me to stay or not.

I managed to finish what was agreed on the contract last Friday, and later, Sir Pol said that he wil treat us for a movie in MoA, because we manage to finish our 1st part of training. In a way, I’m thankful that I made it. I’m even more grateful that they wanted me, to continue for another 3 months so that when I finish it, I can become a regular employee. But I already made up my mind. I said that I will not continue to train anymore. I just reasoned out my illness, and somehow, they understood and agreed. (Mga plastik, ayaw pa nilang sabihin na masaya sila na wala ako hahaha!)

To the HR, specifically Ma’am Tess, thank you for the opportunity you gave me. To my boss Sir Pol, and my supervisors Ma’am Mimi, Sir Ricky and Sir Matt, thanks for the patience, pressure and guidance during my stay in your office, and the bonding times hehehe. To my co-engineer trainees and batchmates Tata, Tere, Jok Jok, Julius and Mickey, thanks for the memories of letting me experience what it feels to be in this kind of environment. Hopefully, we can still continue the friendship we have started. And to the other employees, whose names have been forgotten, yet helped me, thank you.

Once again, I am a Professional Bum. But somehow, for unknown reasons, LTP wants me back. WTF…

P.S. The movie we watched was Enchanted and it was nice. It was a good date movie. Too bad, it seems it is already started to be replaced in cinemas and I am included in those who doesn’t have a date when we watched it, nyak! And the song “That’s How You Know” still rings in my head! Damn!!!

Pakshet naman oh hahaha!!!

November Rain

And when your fears subside
And shadows still remain
I know that you can love me
When there’s no one left to blame
So never mind the darkness
We can still find a way
‘Cause nothin’ lasts forever
Even cold November Rain…

-November Rain, Guns N’ Roses

Alam ko December na ngayon. Pasensya na at ngayon lang ulit ako nakapost. Promise ko, magpopost ako sa November pero naging busy ako sa buwan ng Nobyembre’t hindi ako nakakaupdate ng blog. Siguro, hindi na ako busy kaya nakapagblog na ako bwahahhaha!!! Di ko alam kung bakit November Rain ang naisip kong title ng entry ko. Ah, kasi tungkol lang naman ito sa mga kaganapan noong Nobyembre, at nagkataon, umuulan habang tinatype ang rough draft na ito. Plano ko talaga, makapost man lang ng isang entry sa November, pero wala talagang oras. Anyway, it’s better to be late than never…

Teka, ano ba madalas naiisip ng mga tao kapag Nobyembre? Syempre, bakasyon? Bakit? Siyempre, isa sa mga bakasyon na hinihintay ng mga Pinoy ay ginaganap tuwing Nobyembre, ang Araw ng mga Patay. Libo-libong Pilipino ang umuuwi sa kani-kanilang mga probinsya para lang dalawin ang mga kamag-anak nilang namayapa na. Nakakatawang isipin, ang tradisyong ito ay pinangunahan ng Simbahang Katolika bilang panapat sa isang tradisyong pagano na nag-aalala rin sa mga patay at mga yumao. Ang nakakapagtaka rin, sa Ingles, ang Nobyembre 1 ay All Saints’ Day at ang Nobyembre 2 naman ay All Souls’ Day. Dapat ata ang celebration ng Araw ng mga Patay ay sa 2, hindi sa 1, hehehe.

Katulad ng ibang Pinoy, kahit papaano, hindi rin naman naming nakalimutan yung mga kamag-anak naming nasa heaven na. Pinuntahan lang namin yung mga nakalibing dito sa Metro Manila. No time na para umuwi sa mga probinsya, saka wala ring money hehehe. Ayun na nga, dahil sa “tradisyon” na ito, kahit puyat at kulang sa tulog, ayun, sumama pa rin ako. In a way, parang relax mode na rin ito.

Madalas naming dalawin ang mga yumao naming kamag-anak tuwing Nobyembre 2, kasi nga, di naman santo ang mga kamag-anak namin, hahaha. Saka para kakaunti na rin ang mga nabyahe. Mas medaling bumiyahe kapag 2 kaysa sa 1. Una muna naming pinuntahan ay yung Manila Memorial Park sa Paranaque. Sa hindi malamang kadahilanan, yung mga kamag-anak ko sa side ng nanay ko ay doon nakalibing. As usual, tirik ng kandila, isang maikling panalangin para sa kanila at move on sa susunod na kamag-anak. Pagkatapos naman, pumunta kami sa The Heritage sa may Fort Bonifacio, dahil nandun naman yung mga kamag-anak ni erpats. At ganun din ang ginawa namin.

Kasama rin pala si Tita Bing saka si Maila, yung pinsan ko. Usually, si Tita Bing lang kasama namin kapag napagtripan naming gumala sa mga araw na ito. Kakaiba ngayon dahil nagkataon, day-off ni Mai. Matagal na rin daw siyang hindi nakakadalaw sa patay, kaya ayun, sumama siya. At dahil nga sa kasama si Maila, naisip ko na baka tinotopak si erpats nung mga oras na iyon, kasi nga, unusual yung pagsama ni Maila. Kahit papaano, kilala ko personality ni papa at isa sa mga namana ko siguro sa kanya ay yung lumuluwag paminsan ang turnilyo namin sa utak hahaha.

Habang nililibot ang The Heritage, naitanong niya kay Mai kung nakapunta sa Libingan ng mga Bayani. Hindi raw, kaya ayun, nagdecide na agad si papa na pumunta doon. Nagkataon rin na may kamag-anak rin kami doon, yung kapatid nung lolo ko sa father’s side. Kaya ayun, talagang pupunta rin kami sa LNMB. Nakapunta na rin ako dati sa lugar na iyon kaya parang wala lang, dadalawin lang namin yung kapatid ni lolo, at ayun, normal routine ulit, tapos ikot sa buong lugar. Nakakamangha yung lugar na iyon, kahit ilang beses na akong nakapunta. Bawat puntod, may bandila ng Pilipinas. At ang bawat isang puntod, may krus. May iba naman na ang nakalagay ay crescent. Pag ganun daw, Muslim ang nakalibing doon. Yung isang sundalo doon, inexplain sa amin dati na yung ibang puntod doon, walang nakalibing. Sila yung mga MIA na matagal nang nawawala o yung mga namatay sa laban na hindi na magawang makuha yung mga bangkay nila. Kahit papaano, nagpapasalamat ako sa mga sakripisyo dahil malaya tayo. Kahit ganoon na lang ang sitwasyon nila, inuuna pa rin nila ang kapakanan ng mga Pilipinong hindi kayang ipagtanggol ang sarili sa mga masasamang loob at mga mananakop. Kaya, talagang naapreciate ko ang mga sakripisyong ginawa nila para sa atin. Pero, hindi pa rito natatapos ang adventure namin.

Habang paalis na, lumuwag na naman ang tornilyo ni papa at sinabi niyang pupunta kaming American Cemetery doon sa Makati. Naitanong ko sa sarili ko kung ano yun, at sa loob-loob ko, naisip ko na baka may kamag-anak kaming Amerikano. ASA!!! Ayun, dahil siya naman yung driver, bahala siya, at pumunta na nga kami doon.

Ang tinutukoy pala ng magaling ngunit sira-ulong ama ay yung World War II American Cemetery and War Memorial. Bawat lugar sa buong mundo kung saan nakipaglaban yung mga Amerikano noong WWII, ginawan nila ng memorial, at isa nga yung makikita sa Makati. Kung tutuusin, American territory na yung War Memorial, kaya sa mga gustong pumunta ng America, daan kayo doon. In a way, masasabi nyong nakapunta na kayo ng America kapag nakadaan kayo doon. Hindi na kailangan ng Visa, passport at kung anu-ano pa. Pamasahe lang saka ways of transportation ang problema hahaha… amf, corny. Pero, seryoso akong American territory na iyon.

Katulad sa LNMB, naimpress rin ako, lalo na kapag nakita mo yung symmetrical na pag-aayos ng mga cross at “Star of David” na puntod ng mga sundalo. Wala talagang nakalibing doon, pero ang bawat isang puntod ay may corresponding na isang sundalo na namatay noong WWII na hindi na narecover ang bangkay dito sa Pilipinas. Sa loob, may museum na nakasulat yung mga pangalan ng mga sundalong lumaban dito sa Pilipinas, Pinoy at Amerikano. May mosaic ng history ng mga kaganapan noong WWII at dahil doon, naalala ko yung history 101 ng Pilipinas. Makikita rin doon yung mga strategy at battle plans para mapalayas at matalo ang mga Hapon sa Pilipinas. May maliit ding chapel doon na kung saan may mosaic ng Virgin Mary. Doon sa guest book sa loob ng chapel, nagsulat ako at nagbigay respeto sa mga bayaning hindi ko man lang kilala. Kung hindi dahil sa kanila, malamang, alipin tayo ng mga anak, apo at galamay ni Hitler at ang mga kababaihan natin ay ginagawang sex slaves ng mga Hapon. Dahil sa kanila, may kalayaan tayong tinatamasa ngayon. Pagkatapos ng aming misadventures, ayun, tumuloy kami sa isang Chinese restaurant at kumain. Sarap talaga ng libre bwahahaha!!!

Hmmm, kung may narealize man ako sa mga panahong ito, siguro, ay kung paano natin alalahanin ang mga patay. Hindi ko talaga alam kung bakit dapat sa mga araw lang na ito tayo inaalala yung mga mahal nating yumao na. Dapat, araw-araw natin silang inaalala at pinagdadasal. At mas maganda, kung isasabuhay rin natin yung mga ginawa nila para sa atin. Yun na siguro ang pinakamagandang paraan para maalala sila.

Amf, emo…

Hehehe, ayan lang ang nangyari sa akin ngayong Novem… ay teka, umpisa pa lang yun ng aking “November Rain,” kahit masasabing hindi unos ang mga unang araw ng Nobyembre ko.

Hindi ko alam kung ano ang ingredients nung kinain ko nung 2, kasi nung gabing iyon, naisipan kong magpacheckup. Kaya ayun, kinabukasan, nagpamedical exam ako. Ayos naman lahat, maliban na lang sa aking pagpupuyat dahil sa trabaho. Wala naman raw problema yun, basta makasigurado na magkaroon ng sapat na tulog araw-araw. Kinuhaan rin ako ng aking blood pressure, at doon na nagtaka yung doktor. Tinanong niya kung masakit ba ang dibdib ko, leeg o kaya ulo. Sabi ko naman hindi. Naitanong rin niya kung pagod ako. Sabi ko hindi naman. Pinagpahinga ako. Pagkatapos ng ilang minuto, kinuha ulit ang aking BP at halos ganun pa rin ang resulta. Tinanong ulit sa akin kung masakit ang ulo ko etc, at kung kinakabahan ako. Sinabi ko nung una, hindi, at nung nalaman kong mataas ang BP ko, medyo kinabahan na ako. Di na nagpaligoy-ligoy yung doktor. Sinabi niya sa akin na may symptoms daw ako ng level 3 hypertension, at pwede raw ako magkaroon ng stroke.

Nablangko ang utak ko sa sinabi nung doktor. Dahil doon, ang dami na niyang tanong, pati history ng mga sakit ng pamilya ko, at kung couch potato ako. Inamin ko naman na mataas ang BP ng mga magulang ko, at sinabi kong nag-eexercise naman ako ng tama, dahil may history kami ng diabetes, at isa tong way para bumaba chances ko na magkaroon. Marami pang tinanong sa akin at nung huli, pumasok sa isip ko ang isa sa mga kinakatakutan ko, lupus. Pagkatapos nun, pinauwi na ako at nagdesisyon na akong kausapin yung mga doktor ko nung nagkasakit ako ng lupus. Nag-leave na rin ako sa opisina.

November 5, nagpamedical na ulit ako sa mga dati kong doktor at inasikaso ko na rin yung mga exams na gagawin. Binigyan na rin ako ng gamot para bumaba ang bp ko, at pinadiet na rin ako. Naalala ko tuloy yung na-50/50 ako nung unang atake sa akin. Nakuha ko rin within a week yung resulta. Ang hatol, namamaga ang kidneys ko. Sila ang napagtripan ng antibodies ko. Confirmed na inatake ulit ako ng sakit ko… Di ko maexplain kung ano iniisip ko ng mga oras na iyon. Umuwi na lang ako sa bahay at sinabi na yung totoo. Later, bumili na lang kami ng gamot, at sinimulan ko na ang kalbaryo ko para gumaling ako.

Habang nagpapagaling, ang daming pumapasok sa isip ko. Naisip ko kung bibigay na ba yung kidneys ko at kailangan ko na maghanap ng donor. Naisip ko rin na gumawa na ng “last will and testament” na kapag ilalagay na ako sa kabaong, dapat nakadapa katulad ng pagtulog ko, saka damit ko na pambahay lang ang suot. Pero, most of the time, iniisip ko kung susuko na ba ako, kasi, napapagastos na naman si papa. Di sapat yung naipon ko para sa gamot ko. Pumasok sa isip ko na siguro, malapit na oras ko, at magpakasaya na lang ako habang may oras pa. Mga tipong ganun hahahah. Di ko alam kung epekto na yun ng mga gamot ko. Pero, bottom line, ayoko na rin lumaban, kasi iba lang ang napapagod at napeperwisyo. Ayoko na madamay yung iba sa paghihirap ko. Selfish ako eh, nyahaha!!!

Pero, nahihiya rin ako sa mga kaibigan (meron ba? nyahaha), kamag-anak, lalo na sa pamilya ko na gumagawa rin ng mga sacrifices para sa akin. Kaya ayun, kahit papaano, nagkalakas ako na lumaban pa rin. Sinubukan ko na ring itama yung ilang bagay na nagawa kong mali, baka makatulong sa aking pagpapagaling, katulad ng pag… amf, akin na lang yun, bwahahahaha!!!

Sa ngayon, ginagawa ko pa rin yung mga routine ko (herbivore diet, tubig saka dagdag exercise) simula nung nagkasakit ako, at kahit papaano, unti-unti-unti na akong nakakarecover. Iniinom ko na lang ay yung sa BP ko. At nakabalik na rin ako sa trabaho, na sa kabutihan/kasamaang palad (?!) ay matatapos na ang kontrata ko. Di ko na kaya yung sked ng trabaho ko sa call center. Mahirap talaga sa isang call center company. Di nga ako call center representative, pero, kahit ganun, nakikita ko kung paano sila magtrabaho. 8 hrs na nakaupo, nagpapaliwanag ng mga bagay-bagay sa mga di nila kaanu-anu. Nasa IT department ako, at swerte ko na rin dahil sa pinag-aaralan ko lang kung paano gumagana at paandarin ang mga equipment nila at kailangan lang ako kapag may trouble sa mga equipment.

At ayan ang nangyari sa akin noong Nobyembre. Muli, pasensya na po’t kung ngayon ko lang naipaskil ang mga iyan. Nasa kwento na mismo ang dahilan kung bakit ako naging busy.

Kung may natutunan ako sa nakalipas na buwan, siguro, hindi lahat ng plano natin ay nasusunod. Paminsan, sasamahan pa ito ng mga ibang bagay na tila, kulang na lang, magpakamatay ka na. Pero, hindi naman tayo bibigyan ng challenges ni God kung di natin kaya di ba? O baka kaya binibigyan niya tayo ng mga pagsubok sa buhay ay dahil napapalayo na tayo sa Kanya. Hindi ko alam kung ano rason niya para sa akin, pero, eto, lumalaban pa rin ako hanggang ngayon.

Taragis ka Drei, nagdradrama ka na naman. Matulog ka na nga!!! <- Konsyensya ko…

Lightning strikes twice? Deja Vu? Katangahan? Ah ewan…

Haaayyy… buhay nga naman…

Ever heard of lightning strikes twice? Theoretically speaking, pwede raw na ang isang kidlat ay tumama ng dalawang beses sa iisang lugar. Sa mga pagkakataon kaya? Ewan ko. Hindi ko alam kung masasabing “Lightning strikes twice” yung karanasan ko kanina. Kasi, iba naman yung sequence ng mga pangyayari, pero yung end result, ganun pa rin. Deja Vu kaya? Ewan ko rin. Hmmm, ano na naman etong karanasan ko na naulit? Sagot: ang mawalan ng cellular phone. Yep, you read it right. Sa pangalawang pagkakataon sa loob ng isang taon, ako na naman ay nakapagbiyaya ng isang 1110i sa isang tao na sa kasamaang palad, ay hindi ko malalaman kung ano ba talaga ang kanyang katauhan.

Saan ba nagsimula ang araw ko kanina. Ah, ayun, nasa Cebu pala ako kanina. Pinapunta kami ng aming bossing sa Cebu dahil may aayusin raw kaming mga piyesa sa isang branch ng kompanyang aking pinagtratrabahuhan. Di ko alam kung bakit ako sinama, kasi baguhan pa lang ako, pero, boss ko yun eh, ano pa ba magagawa ko? All expenses paid naman saka 1 night, 1 day at 1 afternoon lang naman iyon, kasama na pagkain saka transpo. Tinataka ko lang kung wala ba silang available na network engineers doon na mag-aasikaso ng mga gamit nila. Hay, di ko na problema iyon. Well, ayun na nga, pumunta na kami ng Cebu para gawin ang inuutos sa amin.

Ok, fine, pagkadating sa Cebu, dumerecho na kami doon sa aming destinasyon, ang opisina nila sa Cebu. Inaayos na namin kaagad iyon. Hindi naman agad natapos yung trabaho kaya ayun, dumerecho na lang kami sa isang parang resthouse. Ayun, maganda naman yung lugar kaya maayos rin naman natapos ang araw ko. Bale kanina, nag-empake na kami ng aming mga gamit. Pero, iniwan pa rin naman iyon sa resthouse. Dumerecho kami ulit doon sa opisina para tapusin ang trabaho. Sa awa ng Diyos, natapos naman, at may ilang oras pa bago ang flight namin pabalik sa Manila. Bumalik kami sa resthouse para kumain at muling mag-ayos. Yung iba kong mga kasama, namili ng mga pasalubong. Di na ako bumili, walang pera eh…

Kahit papaano, maayos naman yung flight pabalik. Pagdating sa airport, naghiwahiwalay na kami. Ako naman, nagjeep na lang na ang biyahe, papuntang Baclaran. Inisip ko na mas madaling makakasakay doon, mali pala. Ayun, pagdating ko sa Baclaran, maraming tao. Nakalimutan ko na Miyerkules pala ngayon. Dapat, bumaba na ako doon sa may Tambo. Pakshet talaga…

Ayun, dumaan na lang muna ako sa Redemptorist Church para sumali sa Novena ng Ina ng Laging Saklolo, kahit pagod. Pagkatapos noon, ayun, dumerecho na ako pauwi. Umulan pala kanina sa Metro Manila, kaya napansin ko yung pagmamadali ng ibang taong galing trabaho na gusto na umuwi. Tapos, samahan mo pa ng mga taong uuwi rin galing simbahan. What do you get? Ayun, pahirapang sumakay pauwi. Lahat ng bus na nakikita o ay standing room only. Ayokong marisk ang sarili ko sa mga magnanakaw na ang target ay yung mga nakatayong pasahero. Yun na lang naisip ko kanina, pagkatapos ng nangyari sa akin ilang buwan na ang nakalilipas. At para hindi na maulit iyon, ayun, nagtiyaga ako makasakay ng jeep. Alam ko may risk din, kaso, ayoko talaga tumayo kasi napapagod na rin ako. Minutes later, ayun, nakaswerte ako at nakasakay naman. Nakaupo nga ako, kaso, nga lang, leche naman yun mga barker saka driver, na pinipilit na hanggang 18 ang kayang isakay na pasahero. Taena, gapisngi na lang yung natitirang space dahil medyo malalaki at matataba rin yung mga ibang pasahero. Naalanganin tuloy ang upo ko. Nung napuno na, ayun, umalis na rin kami.

Nang may bandang RFC na ako, halos kakaunti na rin yung mga pasahero. Karamihan, nagsibabaan sa Zapote. Ayun, pagdating sa RFC, tinignan ko kung tumama ako sa lotto. Nakachamba ako ng P20 sa lotto at ipinantaya ko na lang ulit iyon, baka sakaling swertehin ako ng jackpot o kahit yung 5-digit prize lang. Di ko alam, pero naisip kong itext sina erpats o kaya ermats na pauwi na ako. Pagtingin ko sa bulsa… What the…

Hindi ko alam yung initial reaction ko, parang ang dami ko biglang naisip. Tapos naisip ko na baka nailagay ko sa bag kanina nung muli ako nag-ayos sa Cebu. Sinusubukan kong tandaan kung ginawa ko nga iyon. Hindi ko matandaan, saka hindi ako yung taong naglalagay ng cellphone sa kanyang bag. Pero, kahit ganun, naging optimistic ako na sana, nailagay ko nga. Ayoko magbukas ng bag doon sa loob ng RFC…

Umuwi ako na parang walang inaalala. Pumasok na pala si erpats. Wala rin yung isa kong ugok na kapatid. Ayun, kumain ako, tapos konting kwento kay mama tapos dumerecho na sa kwarto. Pagkaayos ng gamit ko, wala ang cellphone ko. Hindi ko maexplain nararamdaman ko at iniisip ko. Pero, di pa rin ako nawawalan ng pag-asa. Baka nasa kaofficemate ko lang. Tinawagan ko yung mga kasama ko. Wala raw sa kanila. Sabi ko baka nantritrip sila, hindi naman raw. Nagsorry na lang ako sa aking pagbabakasakaling nasa kanila ang phone ko. Huli kong tinawagan ang phone ko at ang sumagot sa akin, isang voice recorded message…

At dahil doon, ayun, it’s over. /Kill. Bye bye cellphone. Di ko alam kung magagalit ako o maiinis ako sa sarili ko. Tinatawanan ko na lang. Hindi ko alam kung nadukutan ako sa Baclaran kanina o baka dahil sa alanganing upo ko, dumulas sa bulsa yung cellphone ko at may pumulot na hindi man lang sinabi sa akin. Kung sa bagay, pangalawang –Ber month na, at nagiging aktibo na naman yung mga hayop na yun. Katangahan nga naman… O baka naman naging careless rin ako kanina. Hindi ko namalayan na nahulog na pala sa bulsa ko yung phone. Pakshet talaga…

Haaay, nakakahinayang rin kahit papaano. Pero, buti na lang “mumurahin” yung 1110i kaya hindi gaano masakit, kung ikukumpara yung nangyari sa 5200 ko. Saka yung SIM card na ginamit ko, yung luma kong SIM card na ang nakakaalam lang ay yung mga officemates ko saka yung immediate family members ko. Sila pa lang ata kinokontak ko sa gamit ang SIM na iyon.

Haaay buhay nga naman. Ayun, kinausap ko si mama tungkol dito. Sabi ko, bibili na lang ulit ako ng ganoong klaseng model para hindi mahalata ni papa. Pag nalaman ni papa iyon, /kill ako panigurado, kasi siya ang bumili noon, kahit nabayaran ko na siya. Sa ngayon, binigay ni mama yung luma niyang cellphone na nakatago lang, kasi sira yung microphone. Ayoko tanggapin kasi kahit papaano, colored yung LCD nun, at may camera. Pinipilit pa rin niyang yun muna ang gamitin ko, para may means of communication raw sila sa akin.

At dahil doon, mukhang may maiiba na naman sa aking mga plano sa mga susunod na mga araw… Pakshet na buhay to oh!!!

Pahabol, kakakita ko lang kanina ng resulta ng lotto… walang tumama. Pakshet, sinayang ko pa yung bente…

Mobile Suit Gundam 00

My wishes, ride on the wind, ring the bell of the daybreak
Just like a bird, My wishes over their airspace
Cross through the countless number of waves, stand against tomorrow
My life, I trade it for your pain
Flap your wings without turning around
bring along these thoughts, fly to that sky

The future can’t be defeated by anyone…

- Daybreak’s Bell, L’arc-en-Ciel

As an anime lover, I was ecstatic to hear that there is a new series based on the famous “Mobile Suit Gundam.” I think it has been 2 to 3 years since Sunrise created a new show based on the Gundam Franchise. Well, I admit, I was disappointed with the previous series “Gundam Seed Destiny,” but it did not lessen my love for Gundam. But now that there is a new Gundam Series, I can now forget that horror, and start to move on.

Mobile Suit Gundam 00 was based on the original Gundam series created by Yoshiyuki “Kill ‘Em All” Tomino. The Gundam series he created was a flop, but after some reissues of the original series as movies, Gundam started to become popular that the franchise still exists up to this day.

The intrigue of a new Gundam series started when Sunrise bought different gundam00 and gundamoo domains on April 19. About 2 months later, a 15 second commercial was shown in Japan in an anime show, thus, ending the speculation.

Mobile Suit Gundam 00 is currently directed by Seiji Mizushima. Mizushima is known for directing anime titles such as Full Metal Alchemist and Shaman King. The story is written by Yosuke Kuroda, who also wrote for Trigun and Tenchi Muyo.

One thing I liked about this series is that Mizushima’s plot is based on the realities the world faces today, compared to the previous themes of “humans living on Earth versus humans living in space” or “genetically modified humans versus humans that are not genetically modified.” And in order for Mizushima to directly tackle today’s problems, he started by using the Gregorian Calendar for the timeline of Gundam 00, as shown in the time setting, which is 2307 A.D. Compared to other Gundam series, this is the first series to use it. Other Gundam series uses fictional calendar systems.

Ok, for the plot. In Gundam 00, Earth’s natural oil deposits have already been depleted, and they are harnessing the power of sun to generate massive amounts of energy for consumption. Some of the countries have been “reorganized” into 3 different superpowers, with each superpower controlling an “orbital elevator”. These orbital elevators are towers that are erected on Earth and continue to rise up to outer space, where huge solar panels are located. But there are some unfortunate countries that do not belong to any of the superpowers. Because of this, war looms to those who cannot use the orbital elevators, and those who can use. Aside from the 3 superpowers, another group exists. They are known as Celestial Beings. Their mission: To stop all wars using force. And what is this force? Answer: Gundam.

Ok, for the review of the first two episodes. Hmmm, immediately at the start, I already saw something familiar in today’s times, wars because of their beliefs, or rather, wars because of their faith and/or religion. The main character, Setsuna F. Seiei, was a Kurdish child soldier fighting for their “god.” Hmmm, we can see that to those radical Islamic facisists. With this introduction, I believe Mizushima is serious in making this series a big hit. About the animation, it reminds me of Full Metal Panic because one of the Gundam designers is Kanetake Ebikawa. The character designs by Yun Koga are great. Some Gundam fans were reminded of the “Gundam Wing boyband” because of how the Gundam Meisters (that’s the way the Gundam pilots call themselves) look like. Well, I’m already expecting that from a great female character designer. Yep, Yun Koga is a she. I’m already tired of guys drawing the characters.

Also, the designs of the Gundams are somehow “new” in my eyes, because the Gundams’ designs were not designed by Kunio Okawara, but by two different persons, the first one was Ebikawa and the other one is Takayuki Yanase. Okawara designed almost all of the Gundams, and probably, the mysterious Gundam in the first episode that looks almost like RX-78 Gundam, except for the cone-shaped thrusters at the back. It’s not that I hate his designs, I need new Gundam designs, and Ebikawa did not fail me in designing Gundam Exia. Yanase designed the other 3 Gundams, and I liked Gundam Kyrios. How about the other two? I hate the placement of Gundam Dynames’ thrusters. If you will create some sort of exhaust in a robot, where will you put it? I rather put it in the back or on the feet. But why on God’s green earth did Yanase put the thrusters on Dynames’ ass?! Also, I hate Gundam Virtue’s face. I know Gundam Virtue is a heavy assault mobile suit, but there’s no need for Gundam Virtue’s face to look bloated so that it will look proportional to it’s body.

About the sounds, hmmm, the opening song was entitled “Daybreak’s Bell” by L’arc-en-Ciel. L’arc-en-ciel is a famous band in Japan. They have already sung different tunes for other anime as well. About the song, this is the first time I heard a rock song for an opening. The genre for most opening songs in a Gundam series is pop, and this is good change. I really like the beat and the tempo and everything in that song, even though I can’t understand it. The Ending song is entitled “Hana” by The Back Horn. Hmmm, after a serious tone of the show, the ending’s song is somehow has a “happy” theme. I really don’t know the idea of having this kind of song for an ending. Oh well… but it is somehow nice.

Too bad, Gundam 00 has been split into 2 seasons. The first season will be 25 episodes. After it, Sunrise will probably show the much anticipated Code Geass Season 2. And as far as I know, no one between the “top 2″ Philippine networks has managed to acquire the license to show it here, so you have to lurk into the internet’s deepest nooks and cranniesjust to watch the English dub of this show.

After the watching the disappointing Gundam Seed Destiny, finally, another Gundam series has popped out from Japan. I have high expectations from this series, and even though the first episode did not premier “with a bang,” I still enjoyed it. I just hope that this trend continues and makes me crave for that Season 2. I can’t still rate it as of now, since it was only recently started, but with that kind of staff that is known because of their contribution to different anime, I know, that anime lovers will love this sci-fi action show that based on a revolutionary anime that was first shown about 27 years ago.

Kung paano manira ng ala-ala ang GMA (pati na rin ng I.Q. ng mga tao)

Sa hindi malamang kadahilanan, ang ilan sa mga entries ko nung nakalipas na buwan ay puro Ingles. Hay, ano ba nangyari sa akin ng mga panahong iyon? Lasing ata ako… hehehe

At ngayon, ako ay muling bumabalik para madesaturate ang utak dahil sa kagimbal-gimbal na ginawa ng GMA (hindi yung panggulo este pangulo ng Pilipinas) sa isa sa mga childhood superheroes ko, si Shaider! P@l<$#&+ kayo!!! Ano na namang l<@+@r@ñ+@l)u#@ñ ginawa ninyo para “makahakot” na naman ng ratings sa mga walang kamuwang muwang na masang Pinoy na walang choice kundi manood na lang sa channel nyo kasi mahirap makuha signal ng ABS-CBN?!?!?! Nagsimula ito sa isang telenovela na hango sa isang nobela at anime. Alam nyo na siguro yung tinutukoy ko, si Lupin. Isa siyang nobela na nagmula sa France. Yung anime na Lupin III, “sequel” lang siya ng nobela. No comment ako sa palabas na ito, pero isa lang panigurado, basta kasama si Richard Gutierrez sa cast, . Dito ata nakuha ng GMA yung idea na gumawa ng sequel ng Shaider… AMF!!!

Sunod naman, yung Super Twins. Maaaring sabihin ng GMA na “original’ yung konsepto ng Super Twins, pero yung costume, saan nila nakuha? Sa anime na Sailor Moon. Minsan lang ako manood ng Sailor Moon noon, kasi pang girl siya. Di ko rin type. OK, next…

Marimaw, este Marimar. Ang Marimar na pinalabas noon sa RPN na pantapat sa MaraClara ng ABS-CBN. Well, eto lang masasabi ko sa Marimar, HALOS MASIRA NG MARIMAR ANG GRADE SIX LIFE KO! Taena ba naman, noong nauso yan, halos lahat ata, Marimar yung pinag-uusapan. PATI BA NAMAN MGA EXAMPLES NA NARIRINIG KO SA AKING MGA GURO AY MAY KINALAMAN KINA MARIMAR, SERGIO AT PULGAS, PULGOSO AH EWAN, BASTA YUNG ASO! Di ko alam kung matatawa ako sa inis, pati iba kong mga kaklaseng lalaki, Marimar ang pinag-uusapan! At eto na naman ang GMA, wala na atang maisip na matino, at nirevive pa ang Marimar, “Pinoy” style?!?!?! Leche…

At eto naman, dahil nga sa “No. 1” sila, we Filipinos deserve “quality” television shows.

Nagsimula ito noong nagpalabas sila ng mga commercial teasers na may mukha ni Fuma Lear (Tagalog Sub version, di ko maalala sa Japanese name yung pangalan) tapos, parang tinatanong sa background, kung sino raw magliligtas sa mundo laban sa kanya. Ang nasa isip ko naman, ah, ipapalabas ulit ang Shaider. Tapos, nabalitaan ko na lang na hindi pumayag yung Toei (yung Japanese company na may copyright ni Shaider) na gawan ng remake ang Shaider. WTF, remake?! Buti na lang, di pumayag ang Toei…

Sa hindi malamang kadahilanan, napapayag ng GMA ang Toei na gumawa ng sarili nilang version ng “Metal Heroes.” &#*$^@&%#%!@)#$!!! ANONG IBIG SABIHIN NITO?!?!?! AKALA KO BA AYAW NG TOEI, EH BAKIT NAGPALABAS ANG GMA NG COMMERCIALS NA MAY IMAGE NI SHAIDER?! AT ETO PA, “SEQUEL” RAW SIYA NG SHAIDER!!! SEQUEL?!?!?! WTF!!!

Ano pa ba magagawa ko… ayun, isang araw, napanood ko yung pilot episode sa bus habang papauwi.

Ok, review ko ng plot ng Zaido. Kung tama pagkakaintindi ko, yung character ni Dennis Trillo, apo raw siya ni Shaider. Kung ibabase mo sa orihinal na Shaider, TAENA, EARTHLING SI DAI (ALEXIS SA TAGALOG SUB) AT HINDI ALIEN! Kahit rin yung pinakaunang Shaider na pumatay kay Fuma Lear, Earthling rin yun eh! Paano naging taga-ibang planeta yung tatay o nanay ng character ni Dennis?!?!?! Sa props saka set naman. One thing’s for sure, the set and props are low-class, at least for me. Armor ba matatawag doon sa “armor” nila?! Mukhang birthday props lang na mabibili sa Divisoria! Mukhang plastic pa! Tapos yung iba, particularly, sa mga kalaban, halatang recycled pa galing Encantadia. Wow… Yung “Fuma Lear” version nila, mukhang pinatandang Kokey na nilagyan ng 3rd eye na may sore eyes. Eto pa ang kinaiinisan ko, yung Mysterious Song o “Fushigi Song,” ginaya pa nila, eh taena, di naman bagay!

Sa CGI naman, halatang CGI talaga eh. Wala man lang realism. Yung version nila ng Vavilos, MUKHANG PLASTIC NA NABIBILI SA DIVISORIA!

Siyempre, may Pinoy “touch” rin naman ang version nila ng Shaider. At natural, may love teams na naman… Hay naku! Tapos yung isang commercial nila na nakita ko, yung 3 itlog, nagmomotorsiklo na magkakatabi. Langya, pati ba naman Masked Rider?!?!?!

Yung mga aktor at aktres na gumaganap, para ring walang kalatuy-latuy kung umarte… Kung sa bagay, karamihan sa kanila, mga Starsuck talents…

Kung talagang sequel ito, ang nakikita ko lang sa pagiging sequel nito ay yung isang pulis pangkalawakan ay nakakapagtakang galing ibang planeta at sinasabing apo raw ni Shaider. Yung kampon ni Fuma Lear, ganun pa rin. Andun yung bakla, yung kanang kamay niya, yung mga amasona, at siyempre, yung mukha doon sa pader. Halos ginaya naman lahat. On second thought, nagustuhan ko lang yung iba sa mga amasona. May positive pa rin naman pala, pang-eyecandy/pampantasya lang… Amfness…

Habang tumitingin ng mga posts sa Mapua Ownage, napansin ko ang isang post ni Sir Santongbusabos na ang director nilang si Dominic Zapanta, hindi fan nung original na Shaider! WTF!!! No wonder the story was f*cked up big time. Ay teka, sa script writer ata nakasalalay yung responsibilidad na iyon.

Kaya nahihirapan umunlad bansa natin. Puro panggagaya na lang. Wala man lang matinong shows. Kung meron man, late night na. Kaya bumababa I.Q. ng mga Pinoy. Sa isang latest na survey ng isang palabas sa t.v. karamihan sa masa, title ng Pambansang Awit, nakalimutan na rin. Ikaw, alam mo?

Panigurado sasabihin na naman ng GMA na humakot sa ratings ang Zaido. Natural, “no choice” ang masang Pilipino dahil signal lang ng GMA ang matinong channel na narereceive ng mga T.V. sets nila.

Their claim of being No. 1 is due to the fact that the ABS-CBN’s signal is hard to receive. Give ABS-CBN a new frequency channel allocation, something that is higher than that of Channel 7 (channel 15 perhaps, I don’t know if someone owns it, oh, it’s already in the UHF, anyway…) and one thing’s for sure, the ratings will change.

Di na ako magtataka kung bakasakaling magmulto o bumangon sa hukay yung aktor na gumanap bilang Dai (Alexis sa Tagalog dub) ng original na “Space Sheriff Shaider.”

Reversal

Last Saturday, I really have no f*cking idea what came on my father’s mind and he asked us to suit up. It was afternoon, and as far as our schedule is concerned, we will attend a Mass later that evening. But anyway, he’s the “boss” so; we have no choice but to follow him. Anyway, we can attend the Eucharistic Celebration on the following day.

We went to S.M. Southmall, and for God-known reasons, we went to a cellphone shop. Back then, I thought that probably, he will buy me a new phone. And my hunch is correct. When we were there, he asked for some brochures to see what models are available. Even though he asked for the opinion of a certain brand and model, and even told me he might buy the same phone those bastards got from me, I just told him to buy the Nokia 1110. I really don’t know why on Earth I swallowed my pride to have a brand new phone with cool features and instead, I asked for a cellphone that probably, is one of the cheapest phones up to date. What the f*ck am I thinking…

Probably, in reality, I really don’t need those other cool features. All I need is a phone that will help me communicate with my loved ones, nothing more, nothing less. Maybe that’s the main reason. But it also crossed my mind that I recently “lost” a cellphone that is expensive. At least, if I’m once again fall under those unlucky stars that will help lose this phone, it won’t hurt that much. Even though my father insisted in buying a better handset, I sticked in my decision in buying that phone. After that, we ate in a fastfood chain and then went back home, then went to Mass.

At least, I have a new phone. And sooner or later, I can start sending some of my friends some text messages, whether it is important or not, but my day did not end yet…

I was really bored because the unofficial forum of my college Alma Mater is somehow inactive, due to the fact that most of its members are college students who are busy preparing and studying for their exams, defenses and other school work. I was chatting with one of my friends when he said that the “woman of my dreams” is online. He knew that I can’t see her whether she is online or not, but for him and for our other friends, they can see her online. I don’t know if she is hiding from me, and I was bothered by that before big time that I made myself drunk because of that, and I also made me cry with my friends. Maybe the spirit of the brandy also possessed me during those times but, hehehe, the fact is that I cried, just because of a lousy reason. That was very foolish and stupid for me… hehehe. Laugh all you want, but it also made me laugh when I remember that incident, hehehe.

Anyway, I knew that she is also busy in her studies, and even though she is online, I don’t want to disturb her. But my friend told me that she is probably not busy and he is chatting with her. I want to talk to her somehow, but the fact that she is probably hiding from me, as well as her studies, stops me from trying to chat with her. And she is also offline in the forum, I can’t confirm whether she’s online or not. I am only chatting with her if she is online in the forum. That way, I can answer her why I know of her availability, if she asked me how on Earth did I know if she’s online. We already talked about her being invisible. Anyway, I just sucked up my guts and tried to chat with her. Well, she is indeed online and somehow, we managed to chat for about an hour. Yeah, after a few days of not chatting with her, at least, I’ve managed to have a good conversation with her. But the greatest thing about that is that after months of “invisibility,” and trying to guess whether she is online or not, finally, she is not invisible to me anymore. At least, I can know if she’s online or not, the easier way, hehehe.

I hope that more good things will come after that dreadful incident. That incident made me feel uncomfortable and bad about myself. It made me unproductive these past few days. I got easily irritated by small trivial things, just because of that incident. But after these things that has happened, I hope good luck will finally stick to me for a long, long time.

Now it’s time to win that girl’s heart, I really need more than luck for this…