Checking the checklist…

Tuesday, 20-May-2008 by Drei
To check for the previous list… click here.

  • Job – Hmmm, I love it right now, but I still need to get regular.
  • Board Exam – Heck, do I still need this? Cancelled.
  • Own home – Hmmm, pag naging regular na, para makapagloan. Mas priority ko magkaroon ng sariling bahay kaysa sa kotse.
  • PC – Kaya nang pag-ipunan. Preferably, gawa ng Alienware hehehe.
  • Flash Drive – Accomplished. Can buy it almost anytime I want, basta may budget at kinakailangan.
  • Bagong Cellphone – Dahil sa nanakawan ako ng 2 beses last year, hmmm… Di pa rin ako nakakabili ng magandang cellphone. Preferably, yung mga camera phone ng Sony Ericsson. Kailangan rin sa work kumuha ng pics. Prefer ko yung C902. Pwede na rin madowngrade sa C702, K850i o kaya K810i. Pwede na rin siguro yung PSPhone, kung totoo man yun.
  • Memory Card – isasama na dun sa bagong cellphone.
  • Matuto ng Nihonggo – Cancelled. Preferred ko ngayon German. German boss ko eh hehehe.
  • RX-78-2 Gundam made in Platinum and Diamond/1:1 scale model ng RX-78-2 Gundam – Asa naman akong magkakaroon nyan. Anyway, to be more realistic, prefer ko na yung mga 1:100 HG model kits nina Gundam Exia, Gundam Dynames, Gundam Kyrios and Gundam Virtue/Nadleeh, saka yung pinakafavorite kong Gundam sa Universal Century, Zeta Gundam na may 1:35 model scale na.

Mga napag-isipang idagdag:

  • Playstation Portable – para may mapaglibangan ako, bukod sa PC, at habang wala pa ang PSPhone.
  • Panasonic Toughbook – For work-related purpose. Hmmm, for self-defense purposes also, para pwede kong ipalo sa ulo kung may manghoholdap man sa akin.
  • Taser/Stun Gun – For self defense purposes only. Applicable for irritating officemates (kung meron man, sa ngayon, wala) and mechanics.
  • Sariling domain ng blog ko.
  • Manalo ng jackpot sa lotto – Para matupad na yung mga kahilingan ko na materyal na bagay.

Well I guess that’s all fol… ay… hehe. Meron pa pala… Ano ba yun? Ah, love life… hehehe. Well, applications to be my gf is still ongoing. Wala pa nga nag-aapply actually hahaha!!! Dapat, ako nag-aapply, kaso walang maapplyan, amfness… O baka nag-aapply na rin ako… argh, gulo!!!

Hehe, oh well, marami na ring nangyari, pero… hay. I just hope for there’s really the right opportunity to come…

Segundo na lang… sige, magtatago muna ako…

Ang Payslip…

Friday, 2-May-2008 by Drei
Image hosted by uppix.net
Eto ang payslip…

Dito mo makikita kung magkano ang nakulimbat mo sa kompanyang nauto mo para nakawan mo sila…

Dito mo makikita kung magkano ang mananakaw sa iyo ng iyong ama, ina, kuya, ate, nakababatang kapatid at kung sino sino pa sa iyong extended na pamilya…

Dito mo makikita kung magkano rin ipapanakaw mo sa gobyerno…

Dito mo makikita na kapag binibigyan ka na nito, sa malamang, hindi ka na bibigyan ng baon ni mommy at daddy…

Kaya kung papipiliin ka, anong gusto mo, maging estudyante at pensyonado ng magulang, o maging trabahador at hindi pensyonado ng magulang?

P.S. Wala lang akong magawa… demet, halos wala nang natira sa sweldo ko… di ko man lang mapaburger sarili ko…

All in a day… the 2nd time around…

Sunday, 27-April-2008 by Drei
0430-0445 hrs: Gigising ng umaga, magmumuni-muni para sa isang panibagong araw para kumita ng pera… Magkakape…

0445-0515 hrs: Maliligo, magbibihis at mag-aayos ng gamit na dadalhin sa opisina…

0515-0545 hrs: Kakain ng almusal… magtutoothbrush pagkatapos kumain ng almusal… last check ng mga kung anu-ano bago pumasok…

0545-0630 hrs: Kung suswertehin, pang-umaga rin si erpats, kaya makikisabay sa tsikot papuntang opisina. Kung mamalasin, gagastos ng P12 palabas patungong Zapote, P13.75 patunong Airport Road, 5 minutong paglalakad hanggang sakayan papuntang gate 1 ng PAL, at P7.50 papuntang Gate 1, para hintayin ang shuttle papuntang hangar ng LTP.

0645 hrs: Dadating sa hangar, maglologin sa PC, dadaan ng vending machine para bumili ng mainit na kape, papasok sa opisina, bubuksan ang sariling PC, magsusuot ng jacket, titignan ang balita sa CNN, at mag-uubos ng oras hanggang 0730 hrs.

0730-1000 hrs: Simula ng trabaho. Kabilang na rito ang pababasa ng mga AMM, pakikipagdiskusyon sa mga senior engineers, pakikipag-usap sa mga mekaniko na naguguluhan sa mga dapat gawin at pagtutunganga sa PC habang nagtataype ng kung anu-anong mga letra’t numero na ikakahilo mo, dahil na rin siguro sa tulong ng malamig na opisina.

1005-1015 hrs: First paid break. Bibili ulit ng kape, at lalabas papuntang parking space at lalasapin ang ultraviolet rays ni Haring Araw…

1015-1130 hrs: Back to work…

1130-1230 hrs: Lunch break… Titingin ng kung anu-ano sa cyberspace, dahil sa mga oras na ito, hindi blocked ang access. Most of the time, pahinga, kasi, kung gagawa ka ng trabaho, baka mabatukan ka pa ng mga senyores. Di naman raw kasi kami binabayaran sa mga oras na ito.

1230-1500 hrs: Back to work ulit…

1500-1515 hrs: Pangalawang paid break. Sa pang-apat na pagkakataon sa araw, iinom na naman ako ng kape at lalabas ng hangar. Ngayon ko lang ginusto ang sikat ng matinding araw ng summer…

1515-1630 hrs: Back to work…

1630 hrs: Naghihintay ng mga iuutos, baka may gawin pa. Kung wala na, pupunta na sa login/logout terminal ng opisina at maglologout.

1645-1700 hrs: Sasakay at bibyahe ng shuttle papuntang Coastal Mall.

1700-1715 hrs: Makikipagpatentero sa iba’t ibang klase ng nilalang para makasakay ng bus pauwi.

1715-1745 hrs: Oras ng biyahe, mapipilitang manood ng Ghost Fighter dahil lahat naman ata ng mga bus, GMA pinapalabas.

1745-1810 hrs: Baba ng RFC, tataya sa Lotto, maglalakad pauwi hanggang sa amin.

1810-???? hrs: Dadating sa bahay, magbibihis ng pambahay, lalamon ng hapunan. Magtutoothbrush pagkatapos maghapunan. Kung may natitira pang enerhiya, magbabasa ng mga kung anu-anong ebooks at manuals, at mag-iinternet, hanggang magkaroon na ng lakas matulog…

???? hrs-0430 hrs: Oras ng tulog…

Wash, rinse, repeat the process until notified otherwise.

Career mode

Saturday, 19-April-2008 by Drei
Hehe, tagal ko na rin pala hindi nakakablog. At napansin ko na isang taon na pala ang blog ko, na ang tanging dahilan lamang ay naimpluwensyahan ako na gumawa para mailabas ang saloobin at hinanakit ng aking sensitibong damdami… Tae, ano na pinagsasabi ko?!?!?!      

Ano na nangyari sa akin? Ayun, career mode sa bago kong work. Haha! Who would have thought, I’m in Lufthansa once again.

Earlier this month, once again, they called me for the Xth time, where X is a value of a real number. Hindi ko na alam kung ilang beses na nila akong tinawagan, at ilang exam na rin kinuha ko para sa iba’t ibang posisyon. They said that they are already considering me for the position of jr. planning engineer, and they called me for the job offer. I went to their office at Villamor Air Base.

Anak ng, nag-iingles ako?!?!?!

Ok, as usual, maaga ako palagi hehe. Ayun, binigay na sa akin ang job offer. Hmmm, maganda yung offer, kaya hindi na ako nakatanggi. Wala naman problem sa akin yung salary. Habol ko talaga ay yung maging regular para maavail ko yung mga benefits. Dati kasi, training lang ako at allowance lang binigay sa akin. Di ako nakuntento at ayun, umalis ako. Pero this time, it’s different in a way, kasi, magtratrabaho na talaga ako. I spent my week fixing and passing the needed requirements.

Naghintay ako ng ilang araw at inisip ko na baka sa May ang start ko. Baka mahabang bakasyon na naman. Pero, nagulat ako last week na tumawag ulit ang HR at sinabing pinapareport na ako sa April 16.

Image hosted by uppix.net

Ayan ang temporary i.d. ko na ang sinasabi lang ay empleyado ako ng LTP. Ni wala nga yung pangalan ko amf.
Pumasok na ako nung April 16. The first 1 and a half days, orientation pa lang naman. Marami rin kaming mga bagong empleyado. At may kasama rin ako sa division na papasukan ko. Nung una, medyo nakakaintimidate rin sa mga kasabayan ko kasi mga licensed engineers sila. Pero, ako naman, licensed automotive electrician hehe. Layo sa ECE ‘no? Amfness. Saka in a way, sa ibang school sila galing compared sa akin (yabang amf), kaya ayun, kahit papaano, hindi na ako naintimidate sa kanila. At kahit papaano, may alam na rin ako tungkol sa papasukan kong company at sa eroplano, dahil nakatungtong na rin ako dito sa kompanyang ito.   

Bale nung Friday, nagpasa pa ako ng ibang mga requirements at pumirma na rin ng kontrata. Nasabak na rin ako sa trabaho. Puro typing lang naman, pero, mabigat pa rin. Puro deadline pala sila nung araw na iyon sa mga tasks, kaya yung team leader namin, humingi na rin ng tulong sa amin. Mga ilang oras rin yung pagtatype ko ng mga letra’t numero na may maliliit na font. Sa ngayon, hindi ko pa alam kung ano ibig sabihin ng mga iyon. Alam ko, magsisimula pa lang ang bagong challenge. Kaya siguro ayun, sasanayin ko na sarili ko uminom ng mainit na kape sa umaga dahil bukod sa magandang source ng antioxidants, kakailanganin ko rin iyong pampagising sa opisina, lalo na pag nagloko yung mga customer ng LTP at nagpagawa pa ng mga bagong trabaho.

At ang importante sa lahat, career mode na ako. Matagal na ulit ako makakapagblog (amf, as if active ako…) Siguro, saka na ulit, pag hindi na ako busy o kaya tinopak na naman ako, hehehe.

Oo nga pala, tinutukoy kong Lufthansa ay Lufthansa Technik Philippines. Isa siyang company na nagproprovide ng maintenance, repair and overhaul sa mga iba’t ibang klase ng eroplano ng mga airlines. Hindi siya airline. Iba pa siya doon sa Lufthnasa Airways, although kaparte dati ang Lufthansa Technik (parent company ng LTP) ang Lufthansa. Mahabang istorya yung tungkol doon, pero, kung hihingi kayo ng ticket o kaya discount sa Lufthansa, wala kayong maaasahan, kasi hindi ako sa airlines nagtratrabaho, ok?

Alay Lakad 2008

Saturday, 22-March-2008 by Drei
Noong simula ng buwan, napag-usapan namin ni Tannix tungkol sa isang alay-lakad na madalas ginagawa ng mga Katoliko kapag Semana Santa, at iyon ay ang pagpunta ng mga debotong Katoliko sa Antipolo. Ewan ko ba kung bakit marami napunta doon. Pero, isa sa mga tinatakahan ko, marami sa kanila ang naglalakad papunta sa Antipolo. Di ko alam kung paano nagsimula ang tradisyong ito, pero, sa may simbahan ng Sta. Ana sa Maynila ang simula nito. Meron namang iba, nagsisimula sa may Robinson’s Galleria sa Ortigas. Medyo malapit na iyon kung ikukumpara sa Sta. Ana, pero, malayo pa rin.

Hmmm… boring naman kung kami lang maglalakad, kaya ayun, sinubukan naming mangimbita pa ng iba na mga kaibigan namin sa Mapua. Meron naman na pumayag. Kaya ayun, set na yung plano. Alas siyete ng umaga ng Biyernes Santo. Pero, habang paparating na ang takdang araw, isa-isa silang nalagas…

Huwebes Santo, sinubukan pa naming makapag-yaya. Ok wala nang may gusto. Yung iba, suko na. Ewan ko ba kung ano dapat maramdaman, kaya napag-usapan rin naming kung tuloy pa ba ang plano. Pero, dahil sa mahal naming si Hesus o dahil sadyang maluwag lang talaga ang aming tornilyo, ayun, napagdesisyonan namin na tuloy ang plano. Kung sakaling may gusto pang sumama, ayun sabi namin, itext na lang ako.

Biyernes Santo, walang nagtext sa akin, maliban na lang kay Tannix. Mga alas ocho, ayun, sinimulan na namin ang kalbaryo. Balak pa namin na simulan sa Pedro Gil ang paglalakad. Pero, para talaga katulad na katulad sa nakagisnang “tradisyon,” nagjeep nalang kami papunta sa Sta. Ana Church. Mabuti na lang at ginawa namin yun kundi, patay kami. Malayo rin pala ang simbahan ng Sta. Ana.
Image hosted by uppix.net
Image hosted by uppix.net

Pagdating dun, nagdasal muna kami at tinanong si Manong Guard kung saan kami ihahatid ng mga kalsada sa may paligid ng simbahan. Yung isang kalsada, papuntang Kalentong, na papuntang Shaw Blvd. Ayun na yung dinaanan namin. Doon rin namin nalaman na kalamitan, sa hapon o gabi ng Huwebes Santo ang simula ng lakad. WTF?!?!?! Ayun, andun na rin naman kami, at ginawa na namin ang penitensya namin.

At dahil sa kami lang ang mga halang ang kaluluwang nagtangkang maglakad simula Sta. Ana patungong Antipolo, ayun, kahit papaano, naggala gala pa kami, at nawala. Ang naalala ko na lang, nilakad namin papuntang Kalentong… tapos dumaan kami ng Shaw…

napapuntang Mandaluyong at nakakita ng pusa na naubusan na ng 9 lives…
Image hosted by uppix.net

napapuntang San Juan at nagmuni-muni sa napagtripan naming gawin…

bumalik sa Mandaluyong at nawala sa loob ng Wack Wack…
Image hosted by uppix.net

umikot sa may St. Francis Square…
Image hosted by uppix.net

dumaan sa likod ng Megamall at nakakita ng Japanese/Chinese/Korean citizen na mukhang babae, pero, may mga kakaibang siyang features na nagsasabing hindi siya babae… nagpalaming sa loob ng McDo sa may Ortigas at nilakad ang kahabaan ng Ortigas Avenue Extension…
Image hosted by uppix.net
Image hosted by uppix.net

At narating ang Cainta pagkatapos ng humigit-kumulang 4 oras. Pagdating ng Cainta, napagdesisyonan na magpahinga muna sa bahay nina Tannix. Habang naglalakad papunta sa kanila, ayun, nakakita kami ng “Senakulo.” Buti na lang hindi napagkamalan si Tannix bilang Kristo…

Sa bahay nina Tannix, ayun, nagpahinga kami. Nakipagchat pa si Tannix at doon namin nalaman na yung isang Mapuan na kabarkada namin ay taga Cainta rin pala, at gusto sana sumama. Pero, pagkatapos ng isang oras na kahihintay ng kanyang reply, ayun, hindi rin pala siya pwede. Dali-dali rin kaming umalis na. Naglakad kami palabas ng kanilang village at pagdating sa labasan, dun namin narealize na hindi na namin kayang maglakad habang kalaban ang matinding sikat ng araw sa hapon. Kung sa bagay, malayo-layo rin ang nilakad sa ilalim ng araw. Nagjeep na lang kami papuntang Antipolo.

At pagkatapos ng ilang minuto, ayan…
Image hosted by uppix.net

Biro lang, pababa na kami nyan. Pagkadating dun, marami pa ring tao. Dahil sa sobrang dami ng tao, ang nakuha lang namin na pic ay yung harapan ng altar. Kuha namin ito doon sa taas ng simbahan, sa pwesto ng choir.
Image hosted by uppix.net

Pagkatapos ng ilang minutong pagninilay-nilay at paglilibot sa lugar, ayun. Umalis na din kami. This time, nilakad namin pababa.
Image hosted by uppix.net
Image hosted by uppix.net

Pagdating sa baba ng Taytay, ayun, nagjeep ulit kami pabalik kina Tannix. Pagdating dun, pahinga ulit. Mga alas-sais na ng umalis ako sa kanila. Pero, hindi pa pala tapos ang penitensya ko. WALA AKONG MASAKYAN!!!

Ayun, napagdesisyonan kong lakarin na hanggang Cainta Junction, dahil lahat ng mga sasakyan na papuntang Crossing ay punuan. Baka sakaling makasakay ako doon. Adrenaline na lang siguro ang nagpapaandar sa akin. Malayo-layo rin iyon. Pagdating doon, nakasakay na naman ako papuntang EDSA. Smooth-sailing na naman pauwi. Pagdating sa sakayan ng tricycle sa amin, anak ng tupa, wala namang tricycle! At dahil dun, naglakad na lang ulit ako, kahit na nananakit o kaya’y namamanhid na ang iba’t ibang parte ng katawan ko. Nakauwi naman ako kahit papaano sinimulan ang rough draft nito.

So, ano naman nangyari sa akin pagkatapos nito? Bukod sa nangitim na balat, sunburn sa may batok, nananakit at namamanhid na balikat kakakarga ng backpack na ang dala ay tubig, namamagang likod, pata at paa, at nagkapaltos sa talampakan, siguro, nabawasan din naman ako ng timbang at ng cholesterol sa blood vessels.

Bukod dun? Sense of fulfillment? Siguro. Noong umpisa, trip-trip lang namin. Pero, nung ginawa na namin, nag-iba na pananaw ko tungkol dito. Naalala ko lang yung sinabi ng mabuting ina ni Tannix na bihira na lang raw ang mga katulad naming loko-loko na nagsasakripisyo ng ganito. At ang nakakagulat pa raw, ginawa namin ito ng Biyernes Santo at kung kelan matindi na ang sikat ng araw ay saka kami naglakad. Kahit papaano raw, naranasan namin na magsakripisyo at makiisa kay Kristo, kahit na wala pa sa kalinkingan yung ginawa namin, at hindi na namin nagawang akyatin ang Antipolo. Ewan ko. Sa totoo lang, hindi ko maexplain. Amf, emo…

Tuwing kuwaresma, inaalala natin ang sakripisyo ni Hesukristo para mailigtas tayo sa teritoryo ni Taning. At sa katapusan nito, pinapaalala rin sa atin na tunay na Diyos si Hesukristo, at Siya ang daan para maging imortal tayo este, magkaroon ng buhay na walang hanggan. Di naman talaga kailangan magpakasakit ka sa mga panahong ito para mapatawad ang iyong mga kasalanan. Kailangan mo lang naman iapply yung mga pangaral ni Hesukristo. Kung talagang nagsisisi ka sa kasalanang ginawa mo, kayanin mong huwag na itong maulit muli at pagbayaran ito sa pamamagitan ng paggawa ng mabubuting bagay.

Yun lang at Maligayang Pasko sa inyong lahat! (Pag-isipan nyo mabuti hehehe!)

Lisensyado

Monday, 3-March-2008 by Drei
Aw, marami (?) na palang nag-aabang sa latest kong post. At para sa mga fans ko (wtf…) as per your request…Teka, ano ba ikukwento ko?

Hmmm… ah, sige, yung lisensya ko na lang. After 2 years ng pagiging legitimate citizen ng bansang Pilipinas ay ngayon lang ako nakakuha ng lisensya na makapagmaneho. Tagal no? Hehe, busy masyado at sa di malamang kadahilanan, last Tuesday lang ako nagkainteres na iupgrade ang mapapaso nang student’s permit para maging non-professional driver’s license.

Bale last last week, nakipagpalit sa akin ng shift yung isa kong kasama sa trabaho. Nagkaroon ako ng day-off ng Tuesday, at papasukan ko naman yung pasok day-off ko na Linggo. Dun na nagsimula.

Nabanggit sa akin ni erpats na yung permiso kong magmaneho ay mag-eexpire na. Naalala ko na wala akong pasok sa Martes (Feb 26) kaya ayun, napag-interesan kong mag-apply na.

Dumating na yung Martes. First stop, fill-up ng mga forms na kailangan. Student permit, check. TIN, check. Medical examination and drug test result, wala. Amfness. Dun pa pala kukunin. Ayun, minutes later, pagkatapos magbayad ng halos P400, nagpamedical exam na ako. Simple lang naman, titignan kung gaano kalinaw mata mo, kung mahina pandinig mo, timbang mo saka height mo. Pati na rin BP mo, titignan. Ang problema, high blood ako, at nakalimutan ko pang uminom ng gamot ko. Actually, di talaga ako nainom, pasaway haha.. demet… Pero, sa di malamang kadahilanan, ayun, normal BP ko. What the… Thank you Lord na lang hehe.

Next stop, drug test. Hmmm, ang alam ko, magweeweewee ka lang dun sa isang maliit na garapon/bote na dapat punuin. Nagfill-up ulit ako ng form na kailangan, at ayun, binigyan ako ng maliit na bote. Eto naman ngayon, di naman ako naweweewee, kaya ayun, napabili pa ako ng mineral water na 20 pesos. Makaraan ang ilang minuto, ayun tumawag na si kalikasan at tinapos ko na ang proseso. Clean living naman ako, puyat lang siguro at inom ng alak ang madalas kong pahirap sa katawan ko, kaya hindi ako nagdududa sa magiging resulta ng drug test. Pagkatapos ng lahat, ayun, kinuha ko na yung resulta at sinimulan ang Step 1 ng pagkuha ng lisensya. Pinag-iisipan ko kung pro o non-pro kukunin ko. Pero, napag-isip-isip ko na hindi ko naman kailangan ng pro na lisensya kasi wala pa naman akong balak maging tsuper o magdrive ng mga bus o kaya 10-wheeler. Saka mas mahal ang bayad pag pro at mas malaki ang pananagutan ng mga pro na driver kapag nagkaleche leche sila habang nagdadrive.

Pagkafile, ayun, punta sa Step 2. Nagbayad na naman ng application fee at computer fee. Mga P93.00 lang naman… na sa totoo lang, P92.63 lang ang halaga. P25 para sa application fee at P67.63 para sa computer fee. Buti na lang at hindi ako tinopak kundi hiningi ko sukli ko.

Next stop, Step 3. Kinuha ang picture ko at ang pirma ko. Mahaba-haba ring pila yun…

Pagkatapos, ang Step 4, ang written examination. Buti na lang nakapantalon ako at nakasapatos, kundi, /kill. Dun lang mismo sinabi na may “proper attire” ang pagkuha ng exam. Natunugan ko na ito dati nung kumuha ako ng student’s permit. Yung mga ibang nakashorts, babay. Yung mga iba naman na ang problema lang ay sapatos, ayun, may rentahan ng sapatos. Hehe, para lang talaga kumita maraming gimik. Hmmm, binigyan kami ng “reviewer” at sinabi ng examiner na bawat isang aplikante, bibigyan ng “random” set of questions na dun rin sa “reviewer” manggagaling ang tanong. Ayun, pagkatapos ng ilang minuto ng “pagrereview,” nag-exam na ako. Sa mga pro, 60 questions at dapat maka 45 para makapasa. Sa non-pro, 40 questions at kailangan, at dapat, at least, 30 ang tama para makapasa. Nakapasa naman siguro ako, kasi nakapunta ako sa Step 5, ang practical exam. Madali lang yung written exam, promise.

Ok, dito talaga ako medyo kinabahan, sa Step 5. Kasi, owner-type jeep yung imamaneho. “Mabigat” kasi ang manibela nito at mahirap ikalkula kapag magmamaneuver. Pero, ang sabi sa akin, kung sanay ka sa “owner,” sisiw na lang ang ibang kotse. Madali nang makalkula ang pagmamaneuver ng sasakyan. Ok, my turn. Nakita sa application ko na ayun, kapitbahay ko raw ang dating kapitan ng barangay namin, na totoo naman. Hmmm, ayun, pagkatapos nila akong kausapin, ayun, mga bataan pala ni Kap yung mga iyon. Ayun, nangampanya pa sa akin para sa darating na eleksyon. After those talks, ayun, pinasa ako. Yeah, pasado na ako! Tapos ayun, nagbayad na lang ako ng P140.00 para sa “exam fee” at… teka, wala namang “exam fee” dun sa listahan ng babayaran ah?! Demet… Tapos, yun pala, yung iba, di rin pala nagpractical exam. Anak ng! Ayun, pumunta ako sa Step 6, bayaran na naman…

This time, babayaran naman yung “license fee” saka isa na namang panibagong computer fee. Gademet, di ba pwedeng iisang bagsakan na lang ang bayaran, tapos 2 beses pa magbabayad ng computer fee?! Balak ko na talaga humingi ng sukli dun sa butal… Pagkatapos magbayad, ayun pumunta na ako sa huling step, ang pagkuha ng lisensya ko. Sa wakas, huling pila.

At pagkatapos ng halos 4 na oras na pagproproseso ng aking lisensya, eto na:
 

So eto breakdown ng mga bayarin:

Medical exam and drug test : Approximately P400.00
Application fee : P25.00
Computer fee “1” : Approximately P68.00
License fee : P180.00
Computer fee “2” : Approximately P68.00
Grand total of : Approximately P741.00

Depende rin siguro yan kung saan ka kukuha ng lisensya. More or less, ganyan ang gastos ko. Di pa pala kasama dyan yung “exam fee” na P140.00, yung P20.00 250 ml mineral water na pampaweewee. Bale P901.00 lahat lahat. Nakalimutan ko pa pala yung pamasahe.

Kung pasaway ka pa, may P50.00 na renta para sa sapatos. Tapos, kung desperado ka na magkaroon ng lisensya without the hassle, maghanap ng fixer,tapos, magbayad ng halaga na ang halaga ay lagpas P1,000.00. Buti na lang, di ko na kailangang dumaan sa fixer at magbayad ng fixer’s fee. Kahit papaano, confident naman ako sa driving skills ko.

Pahabol, bago ka makakuha ng non-pro o pro na lisensya, dapat may student’s permit ka na nasa P142.63 este P143.00 ang halaga. Composed ito ng application fee, permit fee at computer fee. Kailangan mo rin ng NSO birth certificate at Taxpayer’s Identification Number sa pag-apply. At kung wala ka pang TIN, mapapabayad ka pa para lang magkaroon. Buti na lang, taxpayer na ako at may TIN na ako.

Bale, aabot rin ng P1000.00 o higit pa, para makapagmaneho ng kotse/motorsiklo/tricycle ng legal dito sa Pilipinas. At siyempre, kailangan yan irenew… Babayad ka ulit ng kung ano-anong fees kung malapit na mag-expire ang lisensya mo. Usually, every 2 years, sa birthday mo.
At yan ang Duroy’s guide of getting a driver’s license…

Black Valentines

Wednesday, 13-February-2008 by Drei

“Alma Mater your name and your story
We raise our glad voices to thee
We will strive for the name and the glory
Of the M and I ant T…”

If you’re thinking about Clear’s Black Valentine ad/promo, it’s not about it. It’s all about what happened exactly 3 years ago, when every student, instructor and personnel who loves our school wore black. It all started on the 2nd week of February. The preside… (Hindi ko masabi, may pumipigil sa akin… putang ina!!! Di siya bagay sa posisyong iyon, mas bagay itawag sa kanya tuta…) of our beloved Alma Mater has a new message for everyone. And that message infuriated each and every single student, alumni and probably, most of our teachers/professors/instructors of our school, whether they are alumni or not.   

Yung demonyong ako: And up ‘til this day, I still want to (insert insane, sadistic verbs here) those (insert derogatory adjectives here), because of what they did…
Yung hindi masyadong demonyong ako: Epal amp… kukwento pa ako…

Our school, ever since his boss took over, had undergone a lot of changes. In 2001, the “Quarterm” (4 terms in one year) has been implemented. It is supposedly to help our school to become a college (as if the school is not already a college…), then a university. It will also help with some accreditation that is based on U.S., so that if the students from the school decide to go study there for college, the units that the students took here will be credited. But their catchphrase is that supposedly, it will help us to graduate quicker, and it will save a lot of money in the future. Yeah right, as if hindi sila nagtataas ng matrikula… There were no hearings or dialogues regarding this, they just implemented it. But because we wanted to graduate to the school known as “the best school in engineering and architecture,” we just accepted it silently, regardless of its possible consequences.

Second, the addition of a “College of Nursing.” What the?! Oh well, another addition so that we can become a college, later, a university. Just like our tradition of being passive to issues, we did not give a damn about it. We just wanted to study and graduate in Mapua Institute of Technology.

Ok now, back in February 2005, there was this message that another change will happen. To put it simply short, they have decided to ultimately change the name of our school, and once again, for the college/university status. Well, they said that the college of engineering, architecture and information technology will still bear the name. It will just be under the “Malayan Colleges.” All documents regarding this will also need to be changed. All hell breaks lose.

February 12, 2005, there was a dialogue regarding this. But what the fuck, it’s not even a dialogue. They just told the students it’s for the good of all. After these years, their reason is still the fucking same thing, just like the changes they did. We already accepted the fact that we pay almost P100,000.00 per year so that we could study and graduate in Mapua. And now, the dust has been settled for us to see whole scenario behind these changes. The changes they made in the span of 5 years were not for the school. It’s just for their fat asses so that they can make more money.

February 14, 2005, instead of us having Valentine’s Day parties and dates with our loved ones, we did something that we never thought we will do. Mapuans, who were known to be pacifists in all history changing activities of this damned country, did not attend their classes, and instead, staged a rally. Yep, we staged a rally against the Yuchengco Group of Companies, because of what they did to our school. And to show our seriousness that we don’t like what they are doing anymore, almost each and every one of us wore black that day. 

I never thought that in my whole existence, I’ll be joining in this type of activities. Actually, I hated it. It only makes the situation in the Philippines worse. But after this, it changed my opinion about it. It was a nice experience. After the 1st rally, I did not attend most of my classes anymore. Just some “make-up” classes during Sundays. Everyday, I just went to school wearing black, just to attend the rallies. Most of my remaining days during the term were spent on rallying and getting photographs about it, whether it’s around Intramuros or in Makati. And those photographs were posted around the world of cyberspace so everyone can see it.

It’s nice to let your voice be heard. I don’t want to enroll and study in Malayan Colleges. After high school, my first choice was to study and graduate in Mapua. I took other college entrance exams, but Mapua is my first choice. When I learned that I passed the entrance exam, I did not hesitate to enroll there. The only thing that bothered me was my grades in high school. It might be not enough for me to enroll in Mapua. But thank God, it’s more than enough.

But unfortunately for us, we’re just students. We are powerless against a Chinese tycoon, who according to his minion, we should be thankful for because of his “contributions” to our school, even though we paid for it, who calls himself a Filipino (yeah right), and last, but not the least, who probably has the backing of the most powerful ma… woman in the country.

Demonyong ako: Oist, magthank you ka naman doon sa gurang na yun…
Di masyadong demonyong ako: Huh?
Demonyong ako: Magpasalamat ka dahil inimprove yung campus raw…
Di masyadong demonyong ako: Nang-gagago ka?! Bakit ako magpapasalamat doon, charity work ba yun?! Binayaran naman sila ni erpats at yung ibang mga magulang para doon eh… Saka trabaho nila yun na siguraduhin bigyan kami ng magandang edukasyon! Ako, papasalamat? Imbes na pagandahin yung campus sa Intramuros at Makati, gumawa sila ng magagandang campus doon sa Pandacan saka Laguna! Papasalamatan ko pa ba yun?! Yung aircon nga nung huli nating punta, ganun pa rin!
Demonyong ako: Oo nga no, palit na lang tayo ng pwesto…

Some of the faculty and students who lead us were brought down, one by one. Even I, just a mere student who takes photographs of some of the events, was included. I was put on watch list and my Multiply and Friendster accounts got hacked, where most of my pics are posted. There’s no doubt on the masterminds of the hacking.

Demonyong ako: Bato-bato sa langit, ang tamaan, di lang guilty, sana nga tamaan talaga!!! Mas masaya kung tatama sa inyo yung kasinlaki ng mga bato na binuga ng Mayon…
Di masyadong demonyong ako: Baka naman mamatay sila pag nabagsak…
Demonyong ako: Ayaw mo nun?! Eto pa, mas maganda pa kung magkalasog-lasog katawan nila na parang ganito…

Photobucket

Di masyadong demonyong ako: Yew… gross… (ala Dee Dee ng Dexter’s Laboratory) Mas ok sana kung…
Demonyong ako: Katulad nung chop-chop na mekaniko ng eroplano? Pangit yun, di na halata yung bangkay. Parang giniling na karne lang o kaya corned beef. Papahirapan mo pa yung punerarya… Sabi nga ni Kris Aquino, mas masarap ang chunky…
Di masyadong demonyong ako: Ulul, di naman tayo nakain ng corned beef!
Demonyong ako: Eh, naalala ko kasi yun nabanggit kay Gudo saka doon sa iba na kaya raw tayong ipabura sa mundo ni Judil…
Di masyadong demonyong ako: SHHH!!! TAHIMEEEEEEEEEEEEEEEEEKKKKKKKKKKKKKKKKKKK!!!

In order for the chaos to subside, through our Corrupted/Crappy Student Council (CSC) who were allegedly bribed, the bastards have suggested a compromise that the full implementation will be done after 5 years (well, in 1-2 years by now), and that our documents will have no hint of Malayan Colleges. Most of us, including myself, unwillingly agreed to that compromise. We are already in a lose-lose situation anyway. I know back in my mind that it’s bad for the future generations. But at the same time, in the current situation, that option might better for us. We will still manage to graduate at Mapua rather than that cursed college. It might be a selfish act, but we still wanted to graduate in Mapua, per se. But what the fuck, the batch who immediately managed to graduate after the mess had their fucking diplomas, transcript of records and other documents tainted by the name “Malayan Colleges.”

Demonyong ako: Tarantado yung CSC na yun…
Di masyadong demonyong ako: Di naman lahat. Yung sa EE-ECE-CoE, hindi pumayag at nagresign. Meron ding ibang SC members na hindi pumayag at nagresign na lang rin…
Demonyong ako: Putang ina, parang Boracay lang, napapayag na sila, panget naman dun nung pumunta tayo…
Di masyadong demonyong ako: Malay mo hindi beach ng Bora ang habol nila, kundi mga “bitch” na nandun…
Demonyong ako: “Bitch” ba kamo? Eh lalaki yung habol ng CSC President na si Fran…
Di masyadong demonyong ako: Tarantado ka talaga, teka, bading ba yun?!
Demonyong ako: Anak ng, intrigador ka rin pala! Eh sa mukha pa lang eh mukha naman talagang bakla…
Hindi masyadong demonyong ako: Kung sa bagay, mukha ngang bakla…
Demonyong ako: Yeah boy, gimme five!

Just like almost every rally, the activists are always on the losing end. Well, some of the faculty members were fired. The student leader was kicked out as well, together with other different students. We did not win the fight. After the events, those who were lucky came back either to study or teach. Other instructors have resigned. Ironically, there are other instructors who were forced to stay, because of some implications that the students they handle “might pass their subjects.” And later, “unauthorized formations” are prohibited. The students can’t even speak against anyone in the higher offices that easily, because those who want to complain are being threatened. The official publication is under some sort of surveillance. There is some sort of news blackout and censorship with issues regarding the anomalies and other hocus-pocus that happens inside the school. There was this instance that the distribution of such paper was put on hold, because the headline was about a humongous tuition fee increase, and incidentally, the incoming freshmen are also enrolling by during those times (TNB April 2007 issue, continuation at p. 05). New enrollees signed an enrollment contract that contains “they are not allowed to speak their grievances” per se. And the worst thing of all, we realized the whole truth. Since December 2004, Mapua Institute of Technology does not exist anymore. They just “shot down” Mapua, and created something known as “Malayan Colleges” masking on the identity “Mapua Institute of Technology.” All these time, we were transferred to another school that’s using the name of our former school, and all these time, we enrolled to a school that we never wanted to enroll in the first place.

Demonyong ako: Asus, gusto lang patagalin pa sa pag-aaral yung estudyante, para magatasan pa lalo…
Di masyadong demonyong ako: Epal ka na naman…
Demonyong ako: Totoo naman eh! Saka tignan mo ‘to ungas, kung natuluyang umalis yung terror na prof na yun, pasado na dapat tayo doon sa subjects na yun!
Di masyadong demonyong ako: Ungas, nakapasa tayo dahil nagloko yung server at nacredit yung subjects na yun kahit na bumagsak tayo doon sa prereq na kasabay kinuha nung pumasang subjects…
Demonyong ako: Eh, kung sinabi nila sa atin agad ng maaga, tapos, inayos nilang mabuti yung mga servers nila, edi hindi na sana tayo naabala ng isang taon. Ginto na yun, GINTO!!! Naabo pa!!!

I wanted to switch schools, but it is already too late for me. I was already a few units left before my graduation (but unfortunately, I had this subject that took me 1 year to complete…) and if I switch schools, it will be another burden for my folks, since I’ll almost start from scratch once again.

There was this feeling that somehow if I did the right thing, to study in Mapua. I’m asking questions what might have happened if I study somewhere else, like UST, or better yet, in PATTS or Airlink. Maybe, I’m already having a good career in the airline industry. Somehow, I also like to be in that type of industry. Up to this day, I’m still asking those types of questions, if I should have studied somewhere else, where I won’t get disappointed.

And while typing this, I’m still thinking of those changes. I still question the need of that accreditation. The instructors have already spoken when it was introduced. It’s not good for everyone. Up ‘til this day, they are still upholding their opinion about it. For me, there’s no need for us to study in the U.S.A. anymore. Why would they apply for such accreditation, whose only purpose is for some of our units to be credited when we study there? Seeing the situation in the Philippines, where college education is very costly, what would make them think that we will enroll in the U.S. as well? That accreditation is not really needed in my opinion. You don’t need to study college in the U.S. so that you can be successful. Look at Bayani Fernando and Diosdado Banatao. They were alumni of Mapua, and they are damn rich. They did not study in the States just to become rich. If they managed to study there, it’s because they are already rich, and did not even use some accreditation for it. The education they gained by studying in Mapua is already enough to make them rich here or around the globe.

Demonyong ako: Ginawa mo pang example si BF…
Di masyadong demonyong ako: Bakit naman hindi?
Demonyong ako: Hindi siya nakisama noon, remember???
Hindi masyadong demonyong ako: Oo nga pala…

And what infuriates me is that while we were all fucked up in that accreditation, in reality, we cannot really use it. Do they think most of us can afford to study in the States and have our units accredited there?! If you ask me that question, hell no!!! And some rumors spread that their college in Cabuyao, Laguna will somehow be accredited, and hopefully, will benefit from it as well, without them sweating and sacrificing for it.

Demonyong ako: Leche, pasalamat kayo, kahit papaano, mabuti kami. Kami ang nag-aral ng mabuti, nagpuyat, halos hindi nagbakasyon, nagbayad ng P25k bawat term at higit sa lahat, ang nagsakripisyo, para maipasa yang accreditation na iyan. Tapos kayo, 3 sems lang kada taon at wala pa ngang mga “major” na subjects na kailangan talagang gugulan ng panahon sa pag-aaral, makikinabang rin doon. Tae… (TNB June 2006 issue, continuation on page 03)
Di masyadong demonyong ako: Oo nga, teka, chismis pa lang naman yun pati sila dama…
Demonyong ako: Di ba “Malayan Colleges” rin sila?! Eh di ba galing tayo sa supposedly main campus ng Malayan Colleges na magiging bodega na lang, palagay mo ba, hindi sila madadamay doon?! PAREHO LANG KAYONG MALAYAN COLLEGES, DAMAY ISA, DAMAY LAHAT!!!

As for the 2nd change, it was implemented during the boom of the need for nurses. Well, nurses are still needed. I really don’t know why they first added a school of nursing instead of other courses, exactly on the time where nurses are needed in almost every part of the globe. To their first batch of nursing graduates, God bless and do well. Good luck alone will not make you a registered nurse, that’s why I did not wish you any good luck. If you don’t make good on your board exams, tsk tsk tsk… say bye bye to your school of nursing.

Demonyong ako: Sa totoo lang, sana bumagsak sila…
Di masyadong demonyong ako: Tsk, wawa naman, wag ganyan… Kahit papaano, yung 1st batch ng Nursing, akala nila, sa Mapua sila mag-aaral…
Demonyong ako: Para malintikan yung mga ganid na yun. Pag panget performance, /kill ang San Lorenzo School of Nursing. Lesser income para sa kanila bwahahaha!!!

Well, as for the 3rd change, it all summarizes up one thing for me. It’s a proof that those bastards only used my school as a stepping stone to create more money, as well to create a high school near Malacañang and a college in Cabuyao, to create even more money. The funny thing is that, we paid for it, and we did not even use it.

Demonyong ako: Yung facilities sa Intra, halos kakaunti improvement, kung meron man, di mo rin ramdam. Naalalala mo yung gym, parang masking tape lang ginamit sa court eh! Tanggal agad yung “pintura.” Tapos, sabi mo pa kanina, yung aircon… Tsk, buti pa doon sa Laguna at Pandacan…
Di masyadong demonyong ako: Eh puro mga mayayaman daw nakaenroll don eh, mayaman ba tayo para makapag-aral doon?
Demonyong ako: Hindi, pero, tayo naman nagbayad para magawa yun ah! Di ba nakalagay yun sa TNB? (TNB December 2006 issue, main features section) May porsyento yung binabayaran natin na napupunta doon sa mga lintik na paaralan na yun… 300 Million din yun ah! Palagay mo, walang galing sa bulsa natin yun?! Eh pareho namang Malayan Colleges yung nasa Intramuros at nasa Laguna di ba?! Kung yun ginamit para maupgrade yung mga PC, maayos yung mga rooms, maayos yung mga aircon, maiimprove yung My Mapua, ma…
Di masyadong demonyong ako: Oo na, mahaba pa litanya mo eh… Saka, mahal pamasahe papunta sa Laguna, alanganin kung mag-aaral mga taga Maynila doon…
Demonyong ako: Hindi ba pwede ipagamit yung nasa Pandacan tapos yung HS, ilipat doon sa Intra?!

Usually, Valentine’s Day is a special day for your loved ones. But me, I don’t celebrate it. Aside from me being single (maybe, I’m in love…), it doesn’t need to be Valentine’s to show your love to your special someone. You must always do that everyday. Instead, I commemorate what happened 3 years ago. I always wear black on Feb. 14. This is my way of commemorating it. I really don’t know if some of my batch mates or friends from school who fought in that battle still do it, but most of us promised to wear black on this day.

Demonyong ako: Anong hindi icecelebrate?! Oist, nakalimutan mo ba na may date tayo kasama si…
Di masyadong demonyong ako: TAHIMEEEEEEEEEEEEEEEEEKKKKKKKKKKKKKKKKKKKK!!! Malamang, busy yun, di siya pwede. Saka, kung makikipagdate ako, ayoko sa Feb. 14. Maraming kasabay, walang privacy… Saka Feb. 14, parang walang okasyon ah…
Demonyong ako: Oo nga pala, sa ibang araw pa yun… Kung ganun, RALLY NA ‘TO!!!
Di masyadong demonyong ako: Sige, magtawag ka, kung may loko-lokong sasama…
Demonyong ako: Pero kahit anong sabihin mo may d…
Di masyadong demonyong ako: TAAAAAAAEEEEEEEEEENNNNNNNNNNNAAAAAAAAAAAAA!!!!!!

Nothing will change what I think or feel about those things. Whatever those assholes say, nothing’s going to change my opinions about what happened to the school, because they are crap, what they say are crap, and what they did to my school is crap. They have failed my expectations, nevertheless, they failed me. I did my best to do my part of the bargain, but they did not. I signed a contract that I have to study well and hard in Mapua Institute of Technology, so that I will graduate in Mapua Institute of Technology. I have not read anything, or signed for that matter, that I will be moved to study and graduate in “Malayan Colleges operating under the name Mapua Institute of Technology.”

Demonyong ako: Doon sa magsasabi na iisa o pareho lang ang Mapua Institute of Technology sa “Malayan Colleges operating under the name Mapua Institute of Technology,” humanda kayo at sana ma…
Di masyadong demonyong ako: Anak ng!!! Easy lang, makakasuhan na tayo nyan eh!!! Alam ko naman yung “equation” na Mapua Institute of Technology != “Malayan Colleges operating under the name Mapua Institute of Technology.” Yung ibang tao dapat makaalam ng katotohanang ito…
Demonyong ako: Kaya nga gusto kong mangyari yun, para hindi na gaano kakalat yung maling impormasyon na yan!!! Sasabihin nila, sa ”Mapua” mag-aaral at gragraduate yung mga investors este enrollees nila. At pagdating ng 2010, gugulatin na lang sila na hindi sila sa Mapua gragraduate at sasabihin na lang na “Oy, sabi namin, sa 2010, magiging Malayan Colleges na ng tuluyan ang Malayan Colleges operating under the name Mapua Institute of Technology, at pumayag kayo dyan… Remember, you signed on the contract…” Hindi ganun nangyari sa atin, pero, inuuto nila yung mga tao… Nakalimutan mo na?!
Di masyadong demonyong ako: Alam ko, sapilitan tayong nilipat sa Malayan Colleges operating under the name Mapua Institute of Technology. About sa date, hmmm… worst-case scenario, hindi sa 2010, kundi 2009…
Demonyong ako: Kitams, mas malala pa pag nagkataon…

It is nice to fight for something which is worth dying for. I never thought I’d be fighting and be willing to die for my school, my Alma Mater. But because we have lost the fight, somehow, the loss still hurts me. I can still feel the pain of the events 3 years ago, especially when there are some who already forgot the likes of Armando Cristobal, Engr. Fe Noche and Engr. Gerard De Leon. Well, maybe they are new students who were fooled by those bastards. Somehow, I feel that those who participated will never forget it. Those who remain there that experienced “Black Valentines” are probably just a handful of priority batches and batch 2004. Most of the student body is now composed of students from batch 2005 and later, who did not experience it. I don’t know if most of batch 2005 and the later batches have any idea about the events that happened in Feb. 14, 2005, and the later days. But it hurts me most when I hear some news that instructors give additional points for students who will wear red on that day. As if they have forgotten what happen 3 years ago.

Frankly speaking, I want to move on. But I really don’t know why I can’t move on. I have already graduated in “Mapua.” I am now working. But still, I don’t know why I can’t accept those facts.

Even though this has happened, somehow, I saw a silver lining of some sort in this experience. I found new friends. I found out that there is a fighter sleeping inside me, who is now awake and knows how to take huge risks. Before, if the risk is too much, I won’t take it, but now, I always take it. And for once in my college life, I proudly raised my forearm, and sung to the tune of something like “for the M and I and T…”

Well, the fight happened 3 years ago, but something tells me, it is not yet the end, and the fight is still not over. Maybe that’s the reason I can’t move on, because in my mind, it is not yet over… Maybe we only just lost the battle, but not the war.

Let’s see in 2 years time… But while time passes by, while doing the usual daily routines in my life, time after time, I’ll be watching, waiting… for the things to come, for the things to happen…

P.S. Those written in Italics were the discussions of my not-so-evil half-self, and my very-so evil half-self inside my cranium. Oh, and by the way, if something bad happens to me due to paranormal/abnormal/not normal circumstances, it’s up to you to deduce on the circumstances that will happen to me in that kind of future, just in case. One thing is for sure, he said “kaya naming kayong ipabura sa mundo…”

Demonyong ako: Pahabol… RALLY NA ‘TO!!!
Di masyadong demonyong ako: Tarantado, tumigil ka na nga!!!!

Pics of the February 14, 2005 can be found here, here, here, here, here, here and here.

Rest In Peace, Puppy

Friday, 8-February-2008 by Drei
Photobucket

Who would have thought, ang tuta naming si…, ah basta, yung tuta namin na nakwento ko nung isang araw, patay na. Wala pa siyang 1 buwan… Tsk…
Sa di malamang kadahilanan, bigla siyang nangayayat nung Miyerkules at nagsususuka. Dahil dun, ayun, kumonsulta na sina ermats sa vet kahapon. Sabi nung vet, baka raw “parvo.” Kung meron tayong measles, mumps, chickenpox, isa yan sa mga katapat nun para sa mga aso. Yung virus na yan ang madalas pumapatay sa mga paslit na aso. Noong nagbreed kami ng Labrador Retrievers, ayan yung isa sa mga dahilan kung bakit nadedo yung ibang mga tuta namin. At dahil may symptoms siya ng parvovirus infection, niresetahan na siya ng gamot. Tapos, kaninang umaga, ayun, matigas na bangkay na siya. Nasayang lang yung pinambili ng gamot. Hay, hirap talaga mag-alaga ng mga asong may lahi. Pag askal kasi, hindi masyado maarte.

Kahit papaano, maswerte na rin kami dahil bigay lang siya at walang lisensya. Pag may lisensya pa kasi ang aso, kailangan pang ipaalam sa PCCI (Philippine Canine Club Inc.) at may bayad pa para lang sa information na namatay na yung aso/tuta mo. Patay na nga, babayaran pa amf.
Oh well… Bye bye Kulasa/Moshi-Moshi/Posh/Snow White/Snowy. Pakasaya ka sa kabilang buhay, kung meron man para sa mga nilalang na katulad mo…
Photobucket

Gong Xi Fa Cai! Kung Hei Fat Choi! Kiong Hee Huat Chai!

Thursday, 7-February-2008 by Drei
Daga!!!
marami pang funny pics dito...

Alam ko late na ako sa pagbati sa inyo, pero, it’s better to be late than never hehehe!
Oo nga pala, kung mahilig kayo sa Feng Shui, subukan nyo tong site na ito. Baka swerte kayo sa taong ito. Sabi sa akin, swerte daw ako bwahahaha!!! Demonyo... Kaso, malas ata ako pagdating sa love life… Wawa... Kung sa bagay, tayo pa rin ang may susi sa ating kapalaran. Kung aasa lang tayo sa mga pampaswerte, wala talaga mangyayari. Ika nga ni Sen. Manny Villar, para umasenso, sipag at tiyaga. Iboto si Manny sa 2010… amf, teka… saka na nga ang politics.
Ingat nga pala kung mangraratrat kayo, ok? It’s better to be safe than sorry… Bago ko nga pala makalimutan, natanggap rin ako ngayon ng mga ampaw. Hindi naman siguro masama kung makikigaya ako sa tradisyon ng mga kapatid nating Chinese no?  
Yun lang, Happy Valentine’s Day sa inyong lahat.

Bagong alaga

Thursday, 31-January-2008 by Drei
Photobucket

Nung linggo, binigyan kami ng bagong tuta. Di ko alam kung anong lahi meron ito. Para siyang terrier. Naalala ko tuloy yung dati naming West highland white terrier na si China (R.I.P.).

Anyway, nag-uusap kami kung ano ipapangalan namin sa makulit na tutang ito…

Alexei: Kuya, isip ka ng pangalan nito, mahilig sumuot sa mga sulok eh, ano ba ibig sabihin ng corner sa Chinese o Japanese…
Ako: Ewan ko, Hapon ba ako? “Chicane” na lang (naalala ko yung mga tight corners sa race track ng Formula 1)
Ermats: Panget naman nun. Parang panglalaki eh. Snow na lang…
Ako: Snow naman…
Anamei: Edi Snow White…
Alexei: Ang haba naman, saka ang corny. Korea na lang, kamukha ni China eh…
Ermats: Bakit naman Korea? Parang Korina…
Ako: Bahala na nga kayo…

Nung isang araw…

Alexei: Posh, Posh (tinatawag yung tuta…)
Ermats: Bat naging “Posh” na yan?
Alexei: Bakit ba, e nalapit siya pag tinatawag ko siyang ganun eh…
Ermats: Baka mamaya dyan, maging “Push” na tawag ni Ate mo Erna dyan…

Kinabukasan:

Ermats: Push, Push…
Alexei: Ikaw pala natawag ng Push dyan…
Ermats: Snowy na nga lang…
Alexei: corny naman…
Ako: Kulasa na nga lang!!! (Kulas pangalan nung askal naming lalaki…)
Ermats: Kulasa naman to…

Bahala na nga sila. Kanya-kanya kaming tawag sa tutang yan. Anyway, sarap talaga magkaroon ng alagang aso este tuta. Tolerable pa sila kapag mga musmos pa sila, kahit na nagngangatngat sila ng mga tsinelas at kakagatin ang paa mo. Kung papagalitan mo, maaawa ka dahil sa kakyutan nila na sasabayan ng pagwiggle ng kanilang buntot. Tapos, ang sarap gigilan, kulitin at laruin. Pero, kapag nagweewee na at nagpoopoo na, lalo na pag naging aso na sila, ibang usapan na yun…

Kung pwede lang na huwag silang tumanda… Hay, makatulog na nga, gigising pa ako ng alas kwatro. Teka, anong oras na ba? Demet, malapit na mag alas tres!!!